“สองวันนี้ในจวนมีเรื่องผิดปกติหรือไม่?” ฉู่กวนถาม
เสี่ยวชีส่ายหน้า ตอบสั้นกระชับว่า “ทุกอย่างเป็นปกติดี ไม่มีคนต้องสงสัยเข้าใกล้ คุณหนูเจียงดูแลกิจการในจวนตามปกติ ไม่พบสิ่งผิดสังเกตขอรับ”
ฉู่กวนพยักหน้า กำลังจะถามต่อ ทว่าเสียงฝีเท้าเร่งร้อนพลันดังมาจากระเบียง
เจียงหว่านจวินสวมเสื้อคลุมสีขาวจันทร์ เดินเร็วเข้ามา มวยผมคลายเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่านางเตรียมตัวพักผ่อนแล้ว แต่กลับรีบร้อนลุกขึ้นมา
นางหยุดยืนตรงหน้าฉู่กวน กวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อเห็นว่าเขาปลอดภัยดี จึงค่อยผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก
“น้องกวน เจ้า กลับมาแล้ว”
ฉู่กวนเอ่ยเสียงเบา “พี่หว่านจวิน ไม่ต้องกังวล เรื่องจัดการเรียบร้อยแล้ว ต่อไปจะไม่มีมือสังหารหรือเหตุร้ายทำนองนี้อีก”
เจียงหว่านจวินชะงักไปเล็กน้อย
นางมิใช่คนเขลา ก่อนหน้านี้นางรู้ทั้งข่าวลือเรื่องหอจินอวี้ประกาศค่าหัว การต่อสู้เอาชีวิตเป็นตายของฮวาเตี๋ยกับเสี่ยวชีในคืนนั้น ตลอดจนเรื่องที่บ่าวรับใช้สามคนในจวนหายตัวไปและถูกสังหาร
นางไม่ได้ซักถาม เพียงมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเงียบงัน ในใจพลันรู้สึกหลากหลายยากจะบรรยาย
เด็กหนุ่มผอมแห้งเมื่อ 10 ปีก่อน บัดนี้เติบใหญ่เป็นชายชาตรีผู้ยืนหยัดค้ำฟ้า
นางควรยินดีกับเขา ทว่ากลับรู้สึกขมขื่นในอกอย่างบอกไม่ถูก
เขาเดินไปไกลเกินไปแล้ว ไกลจนไม่ว่านางจะพยายามสักเพียงใดก็ไล่ตามไม่ทัน
สิ่งเดียวที่นางทำได้ในตอนนี้ ก็มีเพียงช่วยดูแลเรื่องกินอยู่ในจวนอ๋องแห่งนี้ นางไม่มีแม้แต่คุณสมบัติจะยืนเคียงบ่าเคียงไหล่เขา
“พี่หว่านจวิน?” ฉู่กวนเห็นนางใจลอย จึงเอ่ยเรียกเสียงเบา
เจียงหว่านจวินได้สติ นางหลุบตาลง ข่มความอาลัยอาวรณ์ไว้ในใจ ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สีหน้ากลับมาอ่อนโยนและสงบนิ่งดังเช่นทุกวัน
“จริงสิ เรื่องเงินชดเชยให้ครอบครัวของบ่าวรับใช้ทั้งสาม ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว” นางเอ่ยขึ้นก่อน “มอบเงินชดเชยให้แต่ละครอบครัวไปสิบเท่าแล้ว งานศพก็ให้ทางจวนเป็นผู้จัดการ โลงศพเลือกแบบปานกลาง ส่วนหลุมฝังศพจัดไว้ที่เนินเขาชิงซานนอกเมือง และตั้งป้ายหลุมศพเรียบร้อย”
ฉู่กวนพยักหน้า “ลำบากเจ้าแล้ว”