หอคอยยักษ์ถูกฟันแยกออกด้วยกระบี่ เผยรอยแยกยาวหลายสิบจั้งบนตัวหอ
เย่เซียวกับอิ่งซายืนเคียงกันอยู่หน้าหอคอย เงยหน้ามองเงาร่างชุดดำกลางเวหา สีหน้าของทั้งคู่ย่ำแย่พอกัน
“กระบี่เดียวของนักบุญยุทธ์หรือ?”
ริมฝีปากแห้งผากของอิ่งซาขยับเล็กน้อย ดวงตาขุ่นมัวฉายแววตื่นตระหนกและสงสัย
ไม่สิ ไม่ถูกต้อง
เขาเคยเห็นนักบุญยุทธ์ลงมือ แม้อานุภาพของกระบี่เมื่อครู่จะน่าสะพรึงกลัว ทว่าดูคล้ายมิได้อาศัยพลังแห่งฟ้าดิน ตามหลักแล้วจึงยังไม่ถึงขั้นนั้น
นักบุญยุทธ์ผู้พิทักษ์แคว้นนั้นหมายถึงผู้ที่สามารถสื่อสารกับฟ้าดินผืนหนึ่ง และหยิบยืมพลังของฟ้าดินมาเสริมอำนาจตนได้!
กระบี่ของอีกฝ่ายหาได้มีปัจจัยเช่นนั้นไม่!
แต่หากอีกฝ่ายมิใช่นักบุญยุทธ์ แล้วจะอธิบายอานุภาพของกระบี่นี้อย่างไร?
ภายในโถงชั้นกลางของหอคอยยักษ์ เหล่านักฆ่ากว่าร้อยคนแตกตื่นอลหม่านไปนานแล้ว
ผู้คนต่างเบียดเสียดกันกรูออกไปนอกหอ
ทว่าเมื่อพวกเขามาถึงประตูหอและเห็นเงาร่างชุดดำกลางเวหาแต่ไกล ทุกคนก็หยุดชะงักราวกับถูกตรึงไว้กับที่
“นั่นเป็นใคร?”
“ฟันหอคอยขาดด้วยกระบี่เดียว? แม้แต่ค่ายกลก็ยังถูกฟันจนปรากฏออกมา?”
“หรือคนผู้นี้มีแค้นกับหอจินอวี้ของเรา? มาถึงก็ฟันกระบี่ใส่โดยไม่พูดไม่จาสักคำ?”
ไม่มีใครตอบได้
เย่เซียวสูดหายใจลึก ข่มความตื่นตระหนกในใจ แล้วเอ่ยกับฉู่กวนที่ลอยอยู่กลางเวหา “ท่านเป็นใครกันแน่? เหตุใดจึงลงมือกับหอจินอวี้ของเรา? หากมีเรื่องเข้าใจผิด เชิญลงมาพูดคุยกันก่อน ทุกอย่างล้วนเจรจากันได้!”
แม้แต่เย่เซียวเองก็ยังรู้สึกอัดอั้นเมื่อกล่าวเช่นนี้
เจ้าหอใหญ่แห่งหอจินอวี้ผู้ยิ่งใหญ่ ตั้งมั่นมานับพันปี เคยกล่าววาจาอ่อนข้อแก่ผู้ใดเช่นนี้เมื่อใด?
แต่กระบี่เมื่อครู่ได้พิสูจน์แล้วว่าพลังของอีกฝ่ายเหนือกว่าเขามาก