ในเวลาเดียวกัน
หอใหญ่แห่งหอจินอวี้ ชั้นบนสุดของหอคอยยักษ์
เย่เซียวนั่งอยู่บนที่นั่งประธานในโถงใหญ่ สีหน้าหม่นคล้ำดุจเหล็ก
อิ่งซานั่งอยู่ข้างกาย นิ้วมือซูบผอมเคาะที่วางแขนเป็นจังหวะ ทุกครั้งที่เคาะล้วนเผยความกระวนกระวายที่แทบข่มไว้ไม่อยู่
“เรียกกลับมาหมดแล้วหรือ?” เย่เซียวเอ่ยถามด้วยเสียงต่ำ
“เรียกกลับมาแล้วขอรับ” ผู้อาวุโสป้ายทองหยกที่นั่งอยู่เบื้องล่างก้มกายตอบ “นักฆ่าทุกคนในหอที่ไม่ได้ออกไปทำภารกิจ รวมถึงผู้ที่รับภารกิจไม่สำคัญนัก ล้วนได้รับคำสั่งให้กลับมา บัดนี้กำลังรอคำสั่งอยู่ด้านล่าง มีอยู่ราวหนึ่งร้อยกว่าคนขอรับ”
เย่เซียวพยักหน้าเล็กน้อย
ยอดฝีมือสิบสามคน ผู้อาวุโสสองคน ป้ายวิญญาณแตกสลายหมด ไม่มีผู้ใดรอดชีวิต
ความสูญเสียเช่นนี้ทำให้หอจินอวี้เสียหายหนัก จึงจำต้องเรียกนักฆ่าที่กระจายอยู่ตามที่ต่าง ๆ กลับมา
เพราะจากนี้เขาต้องใช้คนเหล่านี้แทรกซึมเข้าไปในต้าจิ้น เพื่อทำบางสิ่งหรือสืบเรื่องบางอย่าง
แต่เขาไม่เชื่อว่าคนเหล่านั้นจะถูกสังหารโดยองค์ชายตกอับเพียงคนเดียวได้
เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ
“หรือว่าราชสำนักต้าจิ้นลงมือจริง ๆ?” เย่เซียวพึมพำเสียงแผ่ว
อิ่งซาหรี่ดวงตาขุ่นมัวของคนชรา ก่อนกล่าวช้า ๆ ว่า “ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปเช่นนี้ไม่ได้ หอจินอวี้ของข้าตั้งมั่นมาเนิ่นนานนับพันปี ไม่เคยเสียหายใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ หากเรื่องแพร่ออกไป วันหน้าจะยังยืนหยัดในยุทธภพได้อย่างไร?”
คนทำอาชีพเช่นพวกเขา ต้องมีชื่อเสียงอันน่าเกรงขาม
มิฉะนั้นลูกค้าก็ย่อมไม่ไว้วางใจ
ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้ความสูญเสียของพวกเขาหนักหนาไม่น้อย จะปล่อยให้เรื่องจบลงง่าย ๆ ไม่ได้
“ข้าน้อยเข้าใจแล้ว” ผู้อาวุโสป้ายทองหยกก้มศีรษะตอบ