ฉู่กวนยืนนิ่งอยู่ริมลำน้ำเก่า ปล่อยให้ลมคลั่งพัดชายแขนเสื้อจนพองสะบัด ทว่าร่างกลับไม่ไหวติง ราวกับหอกเหล็กที่ปักตรึงผืนฟ้าและปฐพี
ชายเสื้อสีดำสนิทพลิ้วสะบัดกลางสายลม แต่กลับแผ่บรรยากาศอันผ่านการขัดเกลาจากกองซากศพและทะเลโลหิต
ห่างจากเขาไปครึ่งก้าว ฮวาเตี๋ยยืนสงบนิ่ง
นางสวมกระโปรงผ้าแพรสีม่วงบางเบา ใบหน้าปกปิดด้วยหน้ากากดอกท้อประดับเส้นไหมเงิน ข้างเอวเหน็บกระบี่สั้นสองเล่ม ฝักพันด้วยเส้นเงิน สะท้อนประกายเย็นเยียบใต้แสงฟ้าสลัว
สายลมคลุ้มคลั่งพัดชายกระโปรงและเส้นผมยาวของนางปลิวไสว กลีบดอกท้อเงินบนหน้ากากประหนึ่งมีชีวิตขึ้นมา สั่นไหวแผ่วเบาไปตามแรงลม
ท่วงท่ายืนของนางดูผ่อนคลาย ทว่าหากพินิจให้ดี จะเห็นว่าตำแหน่งเท้าทั้งสองและจุดศูนย์ถ่วงของร่างล้วนอยู่ในสภาวะที่พร้อมพุ่งจู่โจมสังหารได้ทุกเมื่อ
นางงดงามประหนึ่งดอกท้อที่เบ่งบานกลางทุ่งร้าง ทว่างามเพียงใดก็ยังมีหนาม
ด้านหลังยังมีอีกสามคน ยืนกระจายกันอยู่
แขนผีร่างกำยำราวหอเหล็ก สวมเสื้อผ้าป่านหยาบ หน้ากากผีทองสัมฤทธิ์ กอดอกยืนอย่างสงบ เขาคือนักฆ่ามือสังหารอันดับห้าขององค์กรเงา
วิชาฝึกกายาของเขาบรรลุถึงขั้นสุดยอด ฝ่ามือเดียวสามารถผ่าภูเขาแยกสายน้ำ ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับเทพพิทักษ์ผู้ไม่ไหวติง!
อีกคนหนึ่งผอมเพรียวราวลำไผ่ เสื้อคลุมสีเทาพลิ้วสะบัด สวมหน้ากากกระเบื้องขาว ข้างเอวเหน็บกระบี่ฝักดำเรียวยาวเป็นพิเศษ
ทว่าเขากลับมีอันดับสามในองค์กรเงา นามว่าเงาไผ่!
พลังฝีมือของเขายังเหนือกว่าแขนผีอยู่หลายส่วน!
คนสุดท้ายอยู่ในอันดับสองขององค์กรเงา ใบหน้าสวมหน้ากากไม้ ปล่อยสองมือห้อยลงข้างกาย ดวงตาคู่นั้นเผยความสงบนิ่งของผู้ที่เห็นความเป็นความตายจนชินชา สงบนิ่งเสียจนเกือบว่างเปล่า!