“ฉู่กวน! อย่าได้โอหังจนเกินไป!”
ฉู่ชิงชางคำรามลั่น รอยฝ่ามือทั้งห้าสีแดงสดบนใบหน้ายังคงเด่นชัด ดวงตาทั้งคู่ลุกโชนด้วยโทสะ แทบจะเดือดดาลจนคลุ้มคลั่ง
ตั้งแต่เกิดมา เขาเคยถูกใครตบหน้าฉาดหนึ่งเช่นนี้เสียเมื่อใด?
ความอัปยศครั้งนี้ เขาจดจำไว้แล้ว!
ปราณแท้แห่งวิถียุทธ์ในกายพลุ่งพล่าน แทบจะพุ่งเข้าไปสู้ตายกับฉู่กวนโดยไม่ทันคิด ทว่าฉู่หมิงเช่อที่อยู่ข้างกายกลับคว้าแขนเขาไว้แน่น
“พี่รอง อย่าใช้อารมณ์ชั่ววูบเลย!” ฉู่หมิงเช่อเอ่ยเสียงเบาอยู่ข้างกายเขา ทว่าในดวงตาก็ฉายแววตกตะลึงไม่ต่างกัน
เพราะก่อนหน้านี้เขามองไม่เห็นจริง ๆ ว่าฉู่กวนลงมืออย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้ดีว่าฉู่ชิงชางมีฝีมือไม่อ่อนด้อย อย่างไรเสียผู้ที่ผ่านศึกในสนามรบมาได้ ย่อมมีปฏิกิริยาตอบสนองและประสาทสัมผัสทั้งหกยอดเยี่ยมกว่าคนระดับเดียวกันอย่างแน่นอน
แต่ถึงกระนั้นก็ยังหลบฝ่ามือของฉู่กวนไม่พ้น
เขา...รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลอยู่ราง ๆ
ความจริงแล้ว ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น
ฉู่ชิงชางเองก็ได้สติ หลังอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็ข่มเพลิงโทสะลงได้
เขาจ้องฉู่กวนลึก ๆ ก่อนทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว “ในเมื่อองค์ชายหกดื้อรั้นไม่ฟังคำเตือนเช่นนี้ พี่รองก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว หวังว่าองค์ชายหกต่อไป...อย่าได้เสียใจภายหลังก็แล้วกัน!”
กล่าวจบ
ฉู่ชิงชางก้าวฉับ ๆ ออกไป ทว่ารอยฝ่ามือบนใบหน้ายังคงแสบปวดร้อนผ่าว
ฉู่หมิงเช่อรีบตามออกไปเช่นกัน
อย่างไรเสียฝีมือของเขาก็ยังสู้ฉู่ชิงชางไม่ได้ การอยู่ข้างฉู่กวน...ทำให้เขารู้สึกไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย