ไม่ว่าจะฉู่ชิงชางหรือฉู่หมิงเช่อ ต่างไม่เคยคิดเลยว่าฉู่กวนจะกล่าววาจาเช่นนี้ออกมา
อย่างไรเสีย บัลลังก์มังกรย่อมเป็นของผู้มีความสามารถ
พวกเขายอมรับว่าช่วงนี้ฉู่กวนอาจมีฝีมืออยู่บ้าง จนก่อความปั่นป่วนไปทั่วเมืองหลวง ทว่าการแย่งชิงบัลลังก์นั้นไม่เคยวัดกันด้วยเรื่องเหล่านี้ หากแต่ขึ้นอยู่กับรากฐานและอำนาจของตนเอง
ในสายตาพวกเขา ฉู่กวนในเมืองหลวงแทบจะเป็นคนไร้พวกพ้อง
คนเช่นนี้มีสิทธิ์อะไรมากล่าววาจาเช่นนั้น?
ขณะที่ฉู่ชิงชางแทบจะอดกลั้นไว้ไม่อยู่
ฉู่หมิงเช่อกลับตอบสนองได้รวดเร็วกว่า เขายิ้มพลางรับคำว่า “น้องหกพูดเช่นนี้ ทำเอาพี่ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี”
เขายกถ้วยชาขึ้นจิบ รอยยิ้มยังคงอ่อนโยนเช่นเดิม ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงบางสิ่งที่เปลี่ยนไป กลายเป็นความจนใจจากที่สูง ราวกับกำลังปลอบเด็กที่ไม่รู้ความ
“น้องหก พวกเราพี่น้องพูดกันตามลำพัง พี่ก็ไม่ปิดบังเจ้า เจ้าเพิ่งกลับเมืองหลวงได้เพียงเดือนกว่า รากฐานยังอ่อน อำนาจก็ไม่มั่นคง นับไปนับมาก็มีเพียงตำแหน่งเจ้ากรมต้าหลี่ซื่อที่เสด็จพ่อยัดเยียดให้ บรรดาขุนนางบุ๋นบู๊เหล่านั้น ต่อหน้าก็เคารพนอบน้อม แต่ลับหลังมีใครยอมรับเจ้าเล่า?”
“แต่พี่รองไม่เหมือนกัน กองทัพชายแดนตะวันตกกว่าหนึ่งแสนนาย นั่นคือกำลังที่สร้างขึ้นมาจากการเข่นฆ่าจริง ๆ ไม่ว่าจะความชอบทางทหารหรือบารมี ขุนนางทั้งราชสำนักมีใครเทียบได้? หากเจ้าอยู่ข้างพี่รอง ก็เท่ากับยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ คนอื่นคิดจะเล่นงานเจ้ายังต้องไตร่ตรองให้ดี”
วาจาของเขาเปี่ยมด้วยความหวังดี ทว่าเจตนาที่แท้จริงก็ยังคงต้องการให้แยกสูงต่ำตามลำดับ