จวนเจิ้นกั๋วกง
ชิงซวีเจินเหรินนั่งอยู่บนที่นั่งแขก สีหน้าเรียบเฉย ทว่าคิ้วกลับขมวดแน่น
เย่หนานเทียนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าเจือความรู้สึกผิดอยู่หลายส่วน
“ฝ่าบาทไม่พบข้าหรือ?”
ชิงซวีเจินเหรินขมวดคิ้ว สีหน้าและน้ำเสียงเต็มไปด้วยความฉงน “ถึงจะมีบรรพชนแห่งสำนักเสวียนจีของข้ารับรอง ฝ่าบาทก็ยังไม่ยอมพบข้าแม้แต่ครั้งเดียวหรือ?”
เรื่องนี้...ทำให้นางประหลาดใจอย่างยิ่ง เรียกได้ว่าไม่เคยคาดคิดมาก่อน
ถึงอย่างไรนักบุญยุทธ์ก็ผูกพันกับคำว่า ‘พิทักษ์แคว้น’ มาแต่ไหนแต่ไร
นั่นเป็นเพราะนักบุญยุทธ์ผู้หนึ่งมีพลังมากพอจะกดข่มแคว้นได้ นับเป็นรากฐานอันล้ำลึกที่สุดของราชวงศ์หนึ่ง!
แต่บัดนี้...นางกลับถูกปฏิเสธ
เย่หนานเทียนพยักหน้า “ทางวังแจ้งว่าช่วงนี้ฝ่าบาททรงพระประชวร ไม่พบแขกภายนอก”
ถ้อยคำฟังดูสุภาพ ทว่าความหมายชัดเจนยิ่ง
เจ้าสำนักเสวียนจี ผู้เป็นถึงจุดสูงสุดของขั้นราชันยุทธ์ หากอยู่ในยุทธภพ เพียงกระทืบเท้าครั้งหนึ่งก็ทำให้ฟ้าดินครึ่งค่อนสั่นสะเทือนได้
แต่เมื่อมาอยู่ต่อหน้าจักรพรรดิแห่งต้าจิ้น กลับไม่ได้แม้แต่เข้าเฝ้า
ชิงซวีเจินเหรินเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนเอ่ยช้า ๆ “ข้าอยู่มาจนป่านนี้ เพิ่งเคยถูกปิดประตูใส่เป็นครั้งแรก”
เย่หนานเทียนยิ้มขื่น “เจินเหรินคงไม่ทราบ ฝ่าบาท...ใกล้ถึงวาระสุดท้ายแล้ว เรื่องบางอย่างจึงทรงเอาแต่พระทัยอยู่บ้าง”
กล่าวจบ เขาก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้
ความคิดของฝ่าบาทผู้นี้ ยิ่งนานวันเขาก็ยิ่งอ่านไม่ออก
แต่พอคิดอีกที หากฝ่าบาทไม่ทรงเอาแต่พระทัย แล้วจะปล่อยให้ฉู่กวนก่อเรื่องจนเมืองหลวงกลายเป็นสภาพนี้ได้อย่างไร?