ฮวาเตี๋ยขยับเข้ามาข้างโต๊ะหิน หยิบราชโองการขึ้นพลิกดูไปมาสองรอบ ดวงตากลมโตหางตาเชิดเบิกกว้าง
“คุณชาย เหตุใดอยู่ดี ๆ ถึงได้เลื่อนตำแหน่งเล่า?”
เจียงหว่านจวินเดินเข้ามาด้วย นางเข้าใจกฎในราชสำนักดีกว่าฮวาเตี๋ย ตำแหน่งเจ้ากรมต้าหลี่ซื่อคือขุนนางขั้นสาม เสิ่นเฮ่อเหนียนเพิ่งตาย ฉู่กวนก็ได้รับแต่งตั้งขึ้นแทนทันที ไม่มีแม้แต่ช่วงเปลี่ยนผ่าน นับว่าผิดธรรมเนียมอย่างยิ่ง
“น้องกวน เจ้าคิดว่าฝ่าบาทพระองค์นั้น...”
ฉู่กวนเอนพิงพนักเก้าอี้ โยนราชโองการไปไว้ข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ แล้วส่ายหน้า
“อย่าถามข้าเลย ข้าเองก็ไม่เข้าใจ”
คราวก่อนเรียกเขาเข้าวัง เอาแต่พูดเรื่องเลี้ยงกู่กับชิงตำแหน่งรัชทายาท แต่สิ่งที่ทำหลังจากนั้นกลับชวนให้คนงุนงงขึ้นทุกที
ตอนนี้ยังแต่งตั้งเขาเป็นเจ้ากรมต้าหลี่ซื่ออีก
แต่เขาคร้านจะเสียเวลาคาดเดาให้มากความ อย่างไรเสียไม่ว่าพระบิดาผู้นั้นจะวางแผนอะไร ก็ไม่อาจขัดขวางเรื่องที่เขาจะทำได้
“พระองค์อยากทำอย่างไรก็ทำไปเถอะ”
ฮวาเตี๋ยกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนหันไปโยนเรื่องราชโองการทิ้งไว้เบื้องหลัง
ฉู่กวนกลับเปลี่ยนเรื่อง หันไปมองเจียงหว่านจวิน “พี่หว่านจวิน ข้าอยากให้ท่านเริ่มฝึกยุทธ์ ให้ฮวาเตี๋ยสอนการบำเพ็ญแก่ท่าน”
เจียงหว่านจวินชะงักไปครู่หนึ่ง รีบโบกมือปฏิเสธ “น้องกวน ข้าอายุปูนนี้แล้ว จะยังพูดเรื่องฝึกยุทธ์บำเพ็ญอะไรได้อีก? อีกอย่าง ข้าไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้มาตั้งแต่เด็ก”
ฮวาเตี๋ยกลับแทรกขึ้นมาพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก “พี่เจียง พรสวรรค์ไม่สำคัญขนาดนั้นหรอก รากฐานร่างกายของท่านดี เริ่มฝึกตอนนี้ อย่างน้อยก็ช่วยให้ร่างกายแข็งแรงและอายุยืนขึ้นได้”
ฉู่กวนมองนาง น้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจัง “ตอนนี้ท่านดูแลกิจการทั้งหมดของจวนอ๋อง ซูบผอมกว่าตอนเพิ่งออกจากหอเยียนเยว่เสียอีก ฝึกบำเพ็ญไม่ใช่เพื่อสิ่งอื่น อย่างน้อยก็ช่วยให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น”