หวยหนาน ภูเขาชางอู๋
ภายในโถงประชุมของสำนักชางอู๋ ผู้อาวุโสกว่าสิบคนนั่งเรียงอยู่สองฝั่ง สีหน้าแต่ละคนเคร่งขรึม
บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ใบหน้าสุภาพสง่างาม หนวดเคราใต้คางเล็มไว้อย่างเป็นระเบียบ สวมอาภรณ์สีเขียวเรียบง่าย
เขาคือประมุขสำนักชางอู๋ เสิ่นซูไป๋
“เรื่องผู้อาวุโสเจิ้ง ทุกท่านคงทราบกันแล้ว” เสิ่นซูไป๋กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ภายในโถงเงียบงันไปชั่วขณะ
ครู่ต่อมา ผู้อาวุโสผมหงอกคนหนึ่งก็เอ่ยขึ้นว่า “ประมุข เรื่องนี้พวกเรายอมรับไม่ได้เด็ดขาด หากยอมรับ ก็เท่ากับประกาศเป็นศัตรูกับต้าจิ้นอย่างเปิดเผย ไม่อาจทำเช่นนั้นได้”
เสิ่นซูไป๋มิได้กล่าวอะไร
เขาย่อมเข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี
แม้ราชสำนักกับยุทธภพจะต่างฝ่ายต่างไม่ก้าวก่ายกันมาโดยตลอด แต่หากต้าจิ้นคลุ้มคลั่งขึ้นมาจริง ๆ อย่าว่าแต่เขาเลย ต่อให้เป็นสำนักใหญ่ชั้นยอดที่แข็งแกร่งกว่าสำนักชางอู๋ก็ยังรับมือไม่ไหว!
“ประมุข แค้นของผู้อาวุโสเจิ้งต้องชำระ แต่ยังรีบร้อนไม่ได้ สิ่งสำคัญเร่งด่วนในตอนนี้คือสืบให้รู้ว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังอ๋องเซียวเหยากันแน่ ด้วยความสามารถของเขา ไม่มีทางสังหารผู้อาวุโสเจิ้งกับพวกได้” ผู้อาวุโสอีกคนหนึ่งนามเฉินเซิ่งกล่าวขึ้น
ในที่สุดเสิ่นซูไป๋ก็เอ่ยปาก “กล่าวได้ถูกต้อง”
เขาลุกขึ้นยืน กวาดตามองทุกคน
“นับแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้กล่าวต่อคนนอกเพียงว่าการเดินทางของผู้อาวุโสเจิ้งเป็นเรื่องส่วนตัว ไม่เกี่ยวข้องกับสำนักชางอู๋ อีกทั้งช่วงนี้หากไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามคนของสำนักชางอู๋ทุกคนเข้าใกล้เมืองหลวงในระยะร้อยลี้”
“ขอรับ”
เหล่าผู้อาวุโสขานรับพร้อมกัน
“อีกเรื่องหนึ่ง” เสิ่นซูไป๋หยุดไปครู่หนึ่ง “ส่งคนไปสืบประวัติของฉู่กวน สิบปีในแดนเหนือเขาผ่านอะไรมาบ้าง มีผู้ใดอยู่ข้างกาย และผู้ใดหนุนหลังเขา ไม่ว่ารายละเอียดเล็กน้อยเพียงใดก็ต้องสืบให้กระจ่าง”
“ขอรับ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าผู้อาวุโสก็รับคำสั่งพร้อมกัน ก่อนแยกย้ายกันไป
……
เทือกเขาอวิ๋นไถ