ภายในจวนตระกูลเซียวเงียบงันอยู่นาน
โหวฉางซิ่น โจวเหมี่ยน เป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มหนัก “เรื่องนี้จะปล่อยให้จบลงแค่นี้ไม่ได้”
เขาลุกขึ้นยืน ร่างกำยำทอดเงาหนักอึ้งใต้แสงตะเกียง “ฉู่กวนตั้งใจแน่วแน่จะสืบคดีตระกูลเจียง โหวหลิงตู้ตายแล้ว เสิ่นเฮ่อเหนียนก็ตายแล้ว มหาปรมาจารย์ไร้ขีดจำกัดทั้งสี่ล้วนสิ้นชีพ หากไม่กำจัดเขาให้สิ้นซาก คนที่จะประสบเคราะห์ต่อไปก็คือพวกเรา”
ชุยเหมี่ยนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าช้า ๆ
เซียวฉงเยวียนเอนพิงพนักเก้าอี้ หลับตาไม่พูดอะไร แต่ก็ไม่ได้คัดค้าน
“แต่ปัญหาคือจะกำจัดเขาอย่างไร?” ชุยเหมี่ยนขมวดคิ้ว “ยอดฝีมือยุทธภพที่เราเชิญมาล้วนตายหมด เสิ่นเฮ่อเหนียนก็ตายแล้ว ไพ่ที่พอจะใช้ได้เหลือน้อยลงทุกที จนถึงตอนนี้พวกเรายังไม่รู้เลยว่าฉู่กวนมีผู้ใดหนุนหลังอยู่”
โหวฉางซิ่นแค่นเสียงเย็นชา “ไม่ว่าเบื้องหลังเขาจะมีใครหนุนอยู่ สุดท้ายก็เป็นแค่คนคนเดียว ต่อให้แข็งแกร่งเพียงใด จะสู้กองทัพนับพันนับหมื่นได้หรือ? จะสู้ต้าจิ้นทั้งแผ่นดินได้หรือ?”
“ท่านคิดจะระดมทหารหรือ?” เซียวฉงเยวียนลืมตาขึ้นในที่สุด
โหวฉางซิ่นเป็นขุนศึกผู้มีบรรดาศักดิ์ มีเส้นสายอยู่ในมือ แต่การระดมทหารเข้ามาในเมืองหลวงถือเป็นโทษประหาร
“ไม่ระดมทหาร” โหวฉางซิ่นส่ายหน้า “แต่ความตายของเสิ่นเฮ่อเหนียนนำมาใช้ประโยชน์ได้ดี”
เขาหยุดครู่หนึ่ง สายตากวาดมองทั้งสอง “เสิ่นเฮ่อเหนียนเป็นเจ้ากรมต้าหลี่ซื่อ ขุนนางขั้นสาม อยู่ดี ๆ ก็ตายอย่างมีเงื่อนงำ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ขุนนางทั้งราชสำนักย่อมอยู่ไม่เป็นสุข ถึงตอนนั้นเมื่อฉู่กวนสืบคดี อุปสรรคที่เขาต้องเผชิญก็จะไม่ได้มีแค่พวกเราไม่กี่คน”
เซียวฉงเยวียนเข้าใจความหมายของเขา “ท่านหมายจะกวนน้ำให้ขุ่น”
“ใช่” โหวฉางซิ่นพยักหน้า “ทำให้ทุกคนรู้ว่าเสิ่นเฮ่อเหนียนตายแล้ว และรู้ว่าฉู่กวนกำลังสืบคดีเก่าของตระกูลเจียง สืบถึงใคร คนนั้นก็ตาย ถึงตอนนั้นไม่ต้องให้พวกเราลงมือ ก็ย่อมมีคนมาขวางหน้าแทนเรา”