ฉู่กวนไม่สนใจพวกเขา เดินตรงไปนั่งบนตำแหน่งประธานในโถงใหญ่
โจวเหวินรีบเดินมาจากระเบียงด้านข้าง สองมือประคองเอกสารคดีปึกหนึ่งวางลงบนโต๊ะ “ใต้เท้า นี่คือเอกสารราชการประจำวันนี้ กับสำนวนคดีที่ยังไม่คลี่คลายซึ่งเสิ่นเฮ่อเหนียนทิ้งไว้ ข้าน้อยได้จัดสำนวนคดีตระกูลเจียงแยกเป็นชุดตามคำสั่งก่อนหน้าของใต้เท้าแล้ว วางไว้บนสุดขอรับ”
ฉู่กวนพยักหน้าเล็กน้อย พลิกเปิดดูอย่างลวก ๆ
ภายในโถงเงียบสงัดจนได้ยินแม้แต่เสียงพลิกกระดาษ
หวังโส่วเต๋อกับหลี่หยวนหล่างยืนอยู่เบื้องล่าง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
พวกเขายังจำได้ดีว่าคราวก่อนตอนฉู่กวนนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวนี้ หลิวฉี่เหนียนถูกตีจนสลบแล้วลากตัวออกไปอย่างไร และพวกเขาต้องคุกเข่าโขกศีรษะเขียนคำให้การอย่างไร
บัดนี้เสิ่นเฮ่อเหนียนตายแล้ว ส่วนฉู่กวนก็กลายเป็นผู้บังคับบัญชาคนใหม่ของพวกเขา
หวังโส่วเต๋อเหลือบมองสีหน้าฉู่กวนแวบหนึ่ง ก่อนรีบก้มหน้าลง
ในหัวมีเพียงความคิดเดียววนเวียนไม่หยุด ตอนนั้นเหตุใดถึงได้เชื่อคำพูดเหลวไหลของเสิ่นเฮ่อเหนียนเจ้าคนตายกันนะ?
“ใต้เท้า” หลี่หยวนหล่างฝืนใจเอ่ยขึ้น “ก่อนหน้านี้ข้าน้อยทั้งหลายไม่รู้จักผู้สูงส่ง จึงหลงเชื่อคำยุยงของเสิ่นเฮ่อเหนียน ล่วงเกินใต้เท้าไปมาก มีความผิดร้ายแรงเกินอภัย ตลอดหลายวันมานี้เมื่อนึกถึงเรื่องดังกล่าว ก็ไม่อาจข่มตาหลับได้ ทั้งยังเสียใจสำนึกผิดอย่างยิ่ง...”
ขณะพูด เข่าของเขาพลันอ่อนยวบ ทำท่าจะคุกเข่าลงอีกครั้ง
หวังโส่วเต๋อเห็นดังนั้นก็รีบทำตาม ทั้งสองคุกเข่าลงอย่างเป็นระเบียบคนละข้าง
ขุนนางใต้บังคับบัญชาหลายคนที่อยู่ด้านหลังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพากันคุกเข่าลงตาม