พระราชทานสมรสหรือ?
อีกสามเดือนก็จะเข้าพิธีแต่งงานหรือ?
สีหน้าของเย่เมี่ยวอี๋ย่ำแย่อย่างยิ่ง นางไม่คิดเลยว่าจดหมายจากท่านปู่ที่ส่งมาครั้งนี้จะเป็นเรื่องนี้
ศิษย์น้องหน้ากลมยังคงรออยู่ข้าง ๆ ครั้นเห็นสีหน้าของนางผิดปกติ
จึงถามอย่างระมัดระวังอีกครั้งว่า “ศิษย์พี่ เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
สีหน้าเย็นชาตามปกติของเย่เมี่ยวอี๋กลับคืนมาแล้ว “ไม่มีอะไร ข้าจะไปพบเจ้าสำนักสักครู่”
กล่าวจบ นางก็หันหลังเดินขึ้นบันไดหิน ฝีเท้าเร็วกว่าปกติอยู่หลายส่วน
นางเดินผ่านศาลาและหอคอยตลอดทาง
ลมภูเขาพัดเข้ามาในแขนเสื้อ จนชายอาภรณ์สะบัดพลิ้ว ทว่าจิตใจของนางกลับปั่นป่วนยิ่งกว่าลมภูเขา
คำพูดล้อเล่นเมื่อสิบปีก่อน นางนึกว่าคงปลิวหายไปตามสายลมตั้งนานแล้ว
นางไม่ไปตามหาเขา เขาก็ไม่มาหานาง ทุกอย่างต่างรู้กันอยู่แก่ใจ
แต่บัดนี้ราชโองการกลับถูกส่งลงมา แล้วจะกำหนดเรื่องแต่งงานชั่วชีวิตของนางอย่างนั้นหรือ?
ด้วยเหตุใดกัน?
การแต่งงานของเย่เมี่ยวอี๋ นางต้องเป็นผู้ตัดสินใจเอง
บุรุษที่นางจะแต่งด้วยต้องเป็นยอดฝีมือผู้ยืนหยัดค้ำฟ้าค้ำดิน ห้ามเป็นคนในราชวงศ์ที่หลงใหลในอำนาจเด็ดขาด ต่อให้เป็นจักรพรรดิก็ไม่ได้!
ยิ่งไปกว่านั้น ปณิธานของนางอยู่บนวิถียุทธ์ มุ่งมั่นแสวงหาจุดสูงสุดแห่งวิถียุทธ์ มิใช่เข้าไปพัวพันกับวังหลวงและราชสำนัก!
เรื่องนี้ นางต้องได้รับคำชี้แจง!
ครู่ต่อมา เย่เมี่ยวอี๋ก็มาถึงหน้าตำหนักใหญ่ของเจ้าสำนักบนยอดเขาเสวียนจี
ประตูตำหนักเปิดแง้มอยู่ ศิษย์ถือกระบี่สองคนเห็นนางก็ประสานมือคารวะพร้อมกัน
นางไม่กล่าวสิ่งใด เพียงก้าวเข้าไปในตำหนัก
ตำหนักใหญ่กว้างขวาง ผนังทั้งสี่ด้านแขวนภาพเหมือนเจ้าสำนักในแต่ละยุค แสงเทียนสลัวริบหรี่
บนเบาะรองนั่งตรงตำแหน่งประธาน มีสตรีวัยกลางคนนั่งอยู่ ใบหน้าเรียวผอม ขมับทั้งสองเริ่มมีผมสีดอกเลา สวมชุดนักพรตสีเทาขาวที่ซักจนซีด ทว่ากลับแผ่บรรยากาศสุขุมหนักแน่นดุจขุนเขา