ไม่นานหลังจากนั้น
ฉู่กวนกลับมายังจวนอ๋อง
เพิ่งก้าวเข้าประตูเรือน ก็เห็นฮวาเตี๋ยกำลังนั่งยอง ๆ อยู่กลางลาน หยอกเย้าแมวส้มตัวหนึ่งที่ไม่รู้วิ่งมาจากไหน
เจียงหว่านจวินนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ใต้ระเบียง มือประคองสมุดบัญชีม้วนหนึ่ง แสงตะวันส่องเฉียงอาบร่างในอาภรณ์สีอ่อนของนาง จนเกิดเป็นวงแสงนุ่มนวลห่อหุ้มอยู่
เสี่ยวชีปรากฏตัวจากมุมหนึ่ง ก่อนกอดกระบี่ค้อมกายกล่าวว่า “นายท่าน”
ฉู่กวนพยักหน้า ทว่ากลับเห็นฮวาเตี๋ยเดินเข้ามาด้วยท่าทางหงอยเหงา แม้แต่ตอนร้องเรียกคุณชายก็ไร้เรี่ยวแรงเหมือนแต่ก่อน ชวนให้รู้สึกว่านางหมดแรงเสียเต็มประดา
“เป็นอะไรไป? ใครมาหาเรื่องเจ้าอีกแล้ว?” ฉู่กวนถามอย่างสนใจขึ้นมาเล็กน้อย
ถึงอย่างไร ต่อหน้าเขา ฮวาเตี๋ยก็มีชีวิตชีวาอยู่เสมอ
ท่าทางเช่นวันนี้นับว่าพบเห็นได้ยาก
เมื่อได้ยินคำถาม ฮวาเตี๋ยกลับเบ้ปาก บิดตัวไปอีกด้านแล้วหันหลังให้เขา
ไม่ไกลนัก เจียงหว่านจวินวางสมุดบัญชีลง สายตาจับอยู่ที่ทั้งสอง ดวงตาฉายแววสงสัยขึ้นมาระลอกหนึ่ง
ปกติฮวาเตี๋ยเป็นคนไม่คิดมาก ทั้งวันเอาแต่ยิ้มแย้ม
นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นอีกฝ่ายมีท่าทางเช่นนี้
ฉู่กวนจนปัญญา จึงหันไปมองเสี่ยวชี
เสี่ยวชีเบือนสายตาอย่างไร้อารมณ์ แสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น
“ตกลงเป็นอะไรกันแน่?” ฉู่กวนยื่นมือไปเคาะศีรษะฮวาเตี๋ยเบา ๆ “มีอะไรก็พูดมา”
ในที่สุดฮวาเตี๋ยก็เอ่ยขึ้นอย่างอึมครึม น้ำเสียงเจือความหึงหวง “คุณชายกำลังจะแต่งกับคุณหนูบ้านอื่นอยู่แล้ว ยังจะสนใจอีกหรือว่าฮวาเตี๋ยจะเสียใจหรือไม่?”
นิ้วมือที่จับสมุดบัญชีของเจียงหว่านจวินเกร็งขึ้นเล็กน้อย หัวใจพลันหนักอึ้งลงอย่างไร้สาเหตุ