รัตติกาลมืดสนิทราวหมึก ทว่าบริเวณจวนเสิ่นกลับสว่างไสวด้วยแสงไฟ
ฉู่กวนยืนอยู่บนหลังคาไม่ไกลนัก สายลมยามราตรีพัดชายอาภรณ์ ทำให้ร่างสูงเพรียวของเขาดูเย็นชาโดดเดี่ยวยิ่งขึ้น
เขาทอดสายตาข้ามแนวหลังคาซ้อนกันหลายชั้น มองเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในจวนเสิ่นอย่างชัดเจน ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ
ก่อนตาย เสิ่นเฮ่อเหนียนนับว่าทำถูกอยู่เรื่องหนึ่ง
เลือกที่จะไม่พูด ไม่ทำอะไรทั้งสิ้น เพียงให้ครอบครัวรีบจากไปโดยเร็ว
แต่เขารู้ดีว่า ต่อให้ตนไม่ลงมือ
พวกพ้องของเสิ่นเฮ่อเหนียน...ก็ใช่ว่าจะไม่ลงมือ
เมื่อเสิ่นเฮ่อเหนียนตาย คนในครอบครัวของเขาย่อมถูกฆ่าปิดปากหรือไม่ก็พลอยรับเคราะห์ อย่างไรก็ไม่มีทางพบจุดจบที่ดี
แต่ตอนนี้ฉู่กวนกลับไม่ใส่ใจแล้ว
เขาคร้านจะลงมือกับแม่ม่ายและลูกกำพร้า ส่วนคนกลุ่มนั้นที่อยู่ข้างกายเสิ่นเฮ่อเหนียนจะทำอย่างไร ก็ไม่เกี่ยวกับเขา
สายลมราตรีพัดผ่าน ร่างในชุดสีเขียวบนหอหัวมุมก็หายวับไปอย่างไร้สุ้มเสียง
เมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง
เขาก็อยู่ในเรือนชั้นในของจวนอ๋องเซียวเหยาแล้ว
เสี่ยวชีเฝ้าอยู่ใต้ระเบียง ครั้นเห็นฉู่กวนกลับมา ก็ประคองกระบี่ค้อมกาย “นายท่าน”
ฉู่กวนพยักหน้า ยังไม่ทันก้าวเข้าโถงใหญ่ ฮวาเตี๋ยก็รีบเดินมาจากเรือนข้าง ในมือถือผ้าแพรเนื้อละเอียดม้วนหนึ่ง สีหน้าเคร่งขรึมอยู่หลายส่วน
“คุณชาย”
ฉู่กวนนั่งลงบนที่นั่งประธานแล้วเอ่ยเรียบ ๆ “ว่ามา”
ฮวาเตี๋ยคลี่ผ้าแพรออก ก่อนรายงานเสียงเบา “หอฟังวายุสืบเรื่องเสิ่นเฮ่อเหนียนอย่างลับ ๆ แล้วพบเรื่องหนึ่ง เมื่อคืนก่อน โหวฉางซิ่นโจวเหมี่ยนกับรองเจ้ากรมอาญาชุยเหมี่ยนต่างเดินทางไปจวนเซียวอย่างลับ ๆ ทั้งสองไปคนละเวลา ทั้งสามหารือกันลับ ๆ เกือบหนึ่งชั่วยามจึงแยกย้าย”