เสิ่นเฮ่อเหนียนคุกเข่าอยู่บนพื้น ริมฝีปากขยับพึมพำไม่หยุด “เป็นไปได้อย่างไร... ท่านเพิ่งอยู่แดนเหนือมาสิบปี... ไฉนจึงมีฝีมือถึงเพียงนี้...”
ฉู่กวนทอดตามองเขาอย่างเฉยชา คร้านจะตอบ
“ข้าจะถามเป็นครั้งสุดท้าย ผู้ใดบ้างที่เกี่ยวข้องกับคดีใหญ่ของตระกูลเจียง แล้วเจ้ามีบทบาทอะไรในเรื่องนี้ จะพูดหรือไม่พูด?” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
เสิ่นเฮ่อเหนียนสะท้านไปทั้งร่าง
เขาเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาคู่นั้นของฉู่กวน ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ริมฝีปากอ้าแล้วหุบ หุบแล้วอ้า
พูดไม่ได้
หากพูดออกไป เซียวกุ้ยเฟยย่อมไม่ปล่อยเขาไว้เป็นคนแรก ส่วนโหวฉางซิ่นโจวเหมี่ยนที่มีนิสัยโหดเหี้ยมยิ่งไม่ต้องพูดถึง รองเจ้ากรมอาญาชุยเหมี่ยนแม้ภายนอกดูเป็นมิตร แต่ลับหลังกลับอำมหิตไร้ปรานี
ยังมีคนเหล่านั้นที่ซ่อนตัวอยู่ลึกยิ่งกว่าในปีนั้น... หากคนพวกนั้นรู้ว่าเขาเปิดเผยชื่อพวกตน อย่าว่าแต่ตัวเขาเลย แม้แต่ครอบครัวของเขาก็ต้องตายสิ้น
แต่หากไม่พูด...
เสิ่นเฮ่อเหนียนลังเล ดิ้นรนอยู่ในใจ ท้ายที่สุดก็ยังคงกัดฟันแน่น ไม่ยอมเอ่ยออกมาสักคำ
ฉู่กวนเหลือบมองเขา
“ในเมื่อไม่ยอมพูด ก็ช่างเถิด!”
เขายกมือขึ้น ประกายแสงมืดสายหนึ่งพุ่งออกจากปลายนิ้ว ซึมหายเข้าไปกลางหว่างคิ้วของเสิ่นเฮ่อเหนียน จากนั้นก็หันหลังเดินไปยังประตู
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได้พูดอะไรเกินจำเป็นแม้แต่คำเดียว
เสิ่นเฮ่อเหนียนนิ่งงันอยู่กับที่ รู้สึกเพียงว่ากลางหว่างคิ้วเจ็บแปลบเล็กน้อย ก่อนพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่กดเขาตรึงแนบพื้นจะสลายไปฉับพลัน ร่างทั้งร่างพลันอ่อนยวบลงกับพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่ไม่หยุด
ฉู่กวนก้าวออกจากห้องโถงด้านข้างของกรมต้าหลี่ซื่อ สายลมอ่อนพัดปะทะใบหน้า ชายเสื้อของเขาพลิ้วไหวเล็กน้อย
ปราณแท้เมื่อครู่จะเคลื่อนวนอยู่ในร่างของอีกฝ่ายอย่างช้า ๆ เริ่มกัดกร่อนและทำลายจากส่วนลึกของเส้นลมปราณทีละน้อย จนกระทั่งบดขยี้พลังชีวิตทั้งหมดจนสิ้น