เจียงหว่านจวินได้ยินดังนั้นก็สูดหายใจลึก อกอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงอยู่หลายครั้ง
นางลุกขึ้นยืน แล้วค้อมกายคำนับฉู่กวนอย่างจริงจัง «น้องกวน ขอบคุณเจ้ามาก หากมิใช่เจ้า ชั่วชีวิตนี้ข้าคง...»
ฉู่กวนโบกมือ พลังอ่อนโยนสายหนึ่งประคองนางให้ลุกขึ้น «พี่หว่านจวิน ไม่ต้องทำถึงเพียงนี้ ข้าเคยบอกแล้ว เรื่องของพี่ก็คือเรื่องของข้า»
เจียงหว่านจวินถูกเขาประคองกลับไปนั่งบนเก้าอี้ ขอบตาร้อนผ่าวเล็กน้อย แต่นางฝืนกลั้นไว้ แล้วพยักหน้าเท่านั้น
ฉู่กวนกล่าวต่อ «ต่อจากนี้เพียงสืบสาวตามเบาะแส ค่อย ๆ ขุดคุ้ยผู้คนและเรื่องราวที่เซียวฉงเยวียนเปิดปากสารภาพออกมาทีละอย่าง ถอนหัวไชเท้าก็ย่อมพาโคลนติดมาด้วย ไม่มีใครหนีรอดไปได้สักคน»
เจียงหว่านจวินฟังแล้ว แต่สติสัมปชัญญะยังอยู่เหนืออารมณ์ นางเอ่ยเตือนเสียงเบา «ถึงจะเป็นเช่นนั้น แต่หลังจากนี้เกรงว่าจะมีอุปสรรคมากมาย การสืบสวนตระกูลเซียวได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ กล่าวโดยสรุปก็เพราะคดีของเสิ่นเฮ่อเหนียนเป็นสะพานเชื่อม ทั้งยังมีราชโองการของฝ่าบาทคอยหนุนหลัง แต่คนอื่น ๆ...ไม่ใช่จะจัดการได้ง่ายนัก»
เรื่องนี้มิใช่มีเพียงนางที่เข้าใจ
คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างก็คิดเช่นนี้
มิฉะนั้น รองเจ้ากรมอาญากับโหวฉางซิ่น รวมถึงคนบางกลุ่มที่ซ่อนตัวลึกยิ่งกว่านั้น คงจนตรอกกระโจนกัดไปนานแล้ว
ไม่ใช่เพียงตะโกนประท้วงอยู่เช่นตอนนี้ แต่สุดท้ายก็ยังไม่ลงมือทำอะไรเกินเลย
ฉู่กวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงสบาย ๆ «อุปสรรคจะมากเพียงใดก็ไม่สำคัญ ทุกอย่างจะดำเนินไปตามความต้องการของข้า เป็นเพียงเรื่องเร็วหรือช้าเท่านั้น»