ฉู่กวนไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับเรื่องนี้
หากทุกอย่างง่ายดายถึงเพียงนั้น เขาจะต้องเหน็ดเหนื่อยวุ่นวายไปทำไม?
ที่ตระกูลเซียวล่มสลายอย่างรวดเร็วเช่นนี้ ล้วนเป็นเพราะเขายัดเยียดความผิดเรื่องการตายของเสิ่นเฮ่อเหนียนให้อีกฝ่าย
ทว่าโหวฉางซิ่นกับชุยเหมี่ยนนั้นต่างออกไป
พวกเขาไม่มีคดีติดตัว อีกทั้งในมือกรมต้าหลี่ซื่อก็มีเพียงคำให้การฝ่ายเดียวของเซียวฉงเยวียน อาศัยแค่นี้ไปจับกุมท่านโหวกับขุนนางผู้ช่วยระดับสามสักคน ฝ่ายนั้นย่อมมีความมั่นใจพอที่จะปฏิเสธ
ฉู่กวนโบกมือ «เรื่องเหล่านี้พักไว้ก่อน เรื่องโหวฉางซิ่นกับชุยเหมี่ยน ข้ามีแผนจัดการเอง เจ้าไปปิดคดีของตระกูลเซียวก่อน»
โจวเหวินก้มกายรับคำ «ข้าน้อยเข้าใจแล้ว!»
ฉู่กวนโบกมืออีกครั้ง โจวเหวินจึงพาหวังโส่วเต๋อกับหลี่หยวนหล่างลงไปจัดการงาน
ภายในโถงเงียบสงัดลง
ฉู่กวนนั่งอยู่บนที่นั่งประธานเพียงลำพัง แววตาครุ่นคิด
เมื่อลองคิดดู สิ่งที่เขาทำมาตลอดช่วงนี้แทบจะเรียกได้ว่าเหยียบย่ำกฎหมายต้าจิ้น
แต่เสด็จพ่อของเขากลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ มาตลอด แม้แต่จะเอ่ยถามก็ไม่เคย
เขาถึงกับสงสัยว่าอีกฝ่ายเลอะเลือนไปแล้วหรือไม่
«ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็มาดูกันว่าเสด็จพ่อของข้าจะนั่งนิ่งดั่งขุนเขาได้อีกนานเพียงใด!» ฉู่กวนพึมพำกับตนเอง
ในขณะนั้นเอง
เสียงอึกทึกครึกโครมพลันดังมาจากนอกประตูกรมต้าหลี่ซื่อ…
…
นอกประตูกรมต้าหลี่ซื่อ
สตรีงามในอาภรณ์วังผู้หนึ่งบุกเข้ามาตรง ๆ ฝีเท้าหนักแน่น สีหน้าเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง
นางคือเซียวกุ้ยเฟย!
ด้านหลังนางมีชายชราชุดเทาผู้หนึ่งติดตามมา รูปร่างผอมแห้ง ฝีเท้าสงบนิ่ง มองเผิน ๆ ไม่สะดุดตาแม้แต่น้อย ทว่าประกายคมกริบที่วาบผ่านดวงตาซึ่งหรี่ปรือเป็นครั้งคราว กลับทำให้ผู้พบเห็นหนาวเยือกไปถึงสันหลัง