เย่หนานเทียนยืนนิ่งอยู่กับที่ ก้มมองรอยไหม้แดงบนฝ่ามือ คิ้วชราขมวดแน่น
เขาไม่ยอมเชื่อ
ในฐานะเจิ้นกั๋วกงแห่งต้าจิ้น ผู้เคยก้าวเท้าเข้าสู่ขอบเขตนักบุญยุทธ์ไปแล้วครึ่งก้าว
แม้บัดนี้พลังฝีมือจะถดถอย ปราณแท้ พลังภายใน และพลังเลือดลม ล้วนพอจะประคองไว้ได้เพียงจุดสูงสุดของขั้นราชันยุทธ์เท่านั้น กระทั่งพลังฝีมือที่แท้จริงยังเทียบได้เพียงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสถาปนาราชันช่วงปลาย
แต่เขาก็ไม่เชื่อว่าตนจะคลายวิธีการที่คนรุ่นหลังทิ้งไว้ไม่ได้แม้แต่น้อย!
เย่หนานเทียนสูดลมหายใจลึก ก่อนวางฝ่ามือลงบนกระหม่อมของเย่เมี่ยวอี๋อีกครั้ง
ครานี้เขาไม่ยั้งมืออีกต่อไป
เจตจำนงแห่งวิถียุทธ์ระดับจุดสูงสุดของขั้นราชันยุทธ์ทะลักออกมาดุจแม่น้ำแตกเขื่อน กระแสพลังรอบกายพลุ่งพล่าน เสื้อคลุมพองขึ้นทั้งที่ไร้ลม แม้แต่เปลวเทียนในโถงใหญ่ยังถูกกดจนเอนลู่
ทว่าในชั่วขณะที่เจตจำนงของเขาสัมผัสรอยประทับนั้น เจตนาสังหารเย็นยะเยือกถึงขีดสุดก็สะท้อนกลับมา คมพลังนั้นดุจถูกหล่อหลอมจากภูเขาซากศพและทะเลเลือดนับหมื่น สะบั้นเจตจำนงแห่งวิถียุทธ์ที่เขาทุ่มสุดกำลังจนแยกออกเป็นรอยแยกอย่างไม่ไว้หน้า
เย่หนานเทียนครางฮึ่ม กัดฟันแน่น เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน
ถอยไม่ได้!
เขาโคจรปราณแท้เต็มกำลัง ฝืนกดพลังเลือดลมที่พลุ่งขึ้นมาถึงลำคอกลับลงไป เจตจำนงไม่ถอยกลับรุกคืบ บดขยี้รอยประทับนั้นทีละน้อย
ทว่าทุกครั้งที่รุกคืบไปหนึ่งชุ่น เขาก็รู้สึกยากลำบากอย่างยิ่ง
ประหนึ่งกำลังใช้ไม้ไผ่ต้นหนึ่งงัดภูเขาทั้งลูก ทำให้ยอดฝีมือระดับจุดสูงสุดของขั้นราชันยุทธ์อย่างเขายังรู้สึกไร้กำลัง ราวมดตัวน้อยคิดเขย่าต้นไม้ใหญ่
เวลาผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที