เมื่อเผชิญหน้ากับองครักษ์สองคนที่เฝ้าประตูใหญ่จวนอวี๋
เสี่ยวชีไม่เอ่ยวาจาให้มากความ เพียงก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเย็นชา มือข้างหนึ่งวางลงบนด้ามกระบี่อย่างแผ่วเบา
รูม่านตาขององครักษ์ทั้งสองหดวูบ พวกเขากำลังจะชักดาบ ทว่าตรงหน้ากลับพร่าเลือนไปฉับพลัน
พวกเขามองไม่ทันด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายชักกระบี่อย่างไร รู้เพียงสายลมหนาวสายหนึ่งพัดเฉียดลำคอ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความเย็นวาบตรงนั้น
รอยเลือดแผ่จากหว่างคิ้วลงมา
ทั้งสองเบิกตาค้าง ร่างแข็งทื่อหงายหลังล้มลง
จนสิ้นใจพวกเขาก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
จากนั้น
เสี่ยวชีเดินอ้อมศพทั้งสอง แล้วผลักประตูจวนตระกูลอวี๋ให้เปิดออก
บานพับประตูส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
โคมไฟในลานสว่างไสว
ผู้ถวายงานและองครักษ์ที่ตระกูลอวี๋เลี้ยงไว้เห็นได้ชัดว่าถูกเสียงหน้าประตูปลุกให้ตื่น คนกว่าสิบคนกรูกันออกมาจากทั่วทุกทิศ ดาบและกระบี่ต่างชักออกจากฝัก แววตาเปี่ยมโทสะ
“ผู้ใด?”
“ช่างบังอาจนัก! กล้าบุกจวนตระกูลอวี๋ของข้าเชียวหรือ!”
เสียงตะโกนดังระงมไปทั่ว
ผู้นำกลุ่มเป็นชายร่างผอมล่ำวัยสี่สิบเศษ โหนกแก้มสูงเด่น มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้ถวายงานอาวุโสที่ตระกูลอวี๋เลี้ยงไว้ ลมหายใจมั่นคง อย่างน้อยก็มีพลังระดับมหาปรมาจารย์
เขาจ้องเสี่ยวชี พลันรู้สึกหนาววาบในใจ จึงกล่าวเสียงขรึมว่า “สหายมาจากทางใด? แม้ตระกูลอวี๋จะมิใช่ตระกูลสูงศักดิ์ แต่ก็ไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะมาเหยียบย่ำได้ เจ้าถอยออกไปเสีย เรื่องวันนี้พวกเราจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น”
เสี่ยวชีไม่ตอบแม้แต่คำเดียว
เขาเพียงค่อย ๆ เดินเข้าหาคนของจวนตระกูลอวี๋