จวนโหวฉางซิ่น
โถงใหญ่เรือนหลังยังคงสว่างไสวด้วยแสงตะเกียง
ฮูหยินโหวฉางซิ่น สกุลหลู นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน
นางอายุราวสี่สิบปี แต่ดูแลตนเองอย่างดี ปกติวางตัวสง่างามสุขุม คนทั้งจวนต่างยำเกรงคำสั่งสอนของนาง ทว่าคืนนี้ ความสงบนิ่งบนใบหน้ากำลังจะแหลกสลาย
ที่นั่งด้านล่างคือโจวอ๋าง น้องชายร่วมบิดามารดาของโหวฉางซิ่น
เขาอายุสามสิบต้น ๆ ใบหน้าคล้ายโจวเหมี่ยนอยู่ห้าหกส่วน เพียงแต่แววตาขาดความเหี้ยมเกรียมที่หล่อหลอมจากสมรภูมิ กลับมีความเกียจคร้านแบบคุณชายเจ้าสำราญอยู่หลายส่วน
อีกฟากหนึ่งมีเด็กหนุ่มอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี
โจวจิ่น บุตรชายคนเดียวของโจวเหมี่ยน
เด็กหนุ่มยังเติบโตไม่เต็มที่ รูปร่างผอมบาง คิ้วตาคล้ายมารดา ผิวขาวสะอาดหน้าตาหมดจด ขณะนี้กำลังขมวดคิ้ว สีหน้าแสดงความหงุดหงิดอย่างชัดเจน
“ท่านแม่ ท่านพ่อจะกลับมาเมื่อใดกันแน่?” โจวจิ่นเอ่ยขึ้นก่อน “นี่ก็ใกล้ยามจื่อแล้ว การล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิน่าจะเลิกกันไปนานแล้วมิใช่หรือ?”
หลูซื่อฝืนยิ้ม “ใกล้แล้ว คงใกล้กลับมาแล้ว เจ้ายังไม่รู้จักท่านพ่อของเจ้าหรือ? จัดการธุระเสร็จก็ต้องทักทายเพื่อนร่วมงานอีกสักหน่อย แล้วยังต้องเข้าสังคม จะให้กลับตรงเวลาได้อย่างไร?”
โจวอ๋างเอนหลังพิงเก้าอี้ ไขว่ห้างกล่าวอย่างอ้อมแอ้มว่า “พี่สะใภ้ไม่ต้องกังวลไป พี่ใหญ่ไม่ใช่คนธรรมดา ได้รับบรรดาศักดิ์โหวเพราะความชอบทางการทหาร จะมีเรื่องใดที่จัดการไม่ได้? บางทีฝ่าบาทอาจทรงรั้งเขาไว้พูดคุย หรือไม่ก็ถูกเพื่อนร่วมงานคนไหนลากไปดื่มสุราแล้วกระมัง”
หลูซื่อเหลือบมองเขา ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยคำที่อยู่ในใจออกมา
นางรู้ว่าโจวเหมี่ยนไปทำอะไรในคืนนี้