หน้าจวนตระกูลเซียว
เมื่อโจวเหวินนำคนจากกรมต้าหลี่ซื่อสามสิบสี่สิบคนมาถึง ผู้บัญชาการทหารองครักษ์หลวงเฉินอู่ก็มาถึงก่อนแล้ว
สีหน้าของเฉินอู่ดูไม่สู้ดีนัก
เขายืนอยู่หน้าประตูใหญ่ของจวนตระกูลเซียว มองคฤหาสน์โอ่อ่าตระหง่านตรงหน้า มุมปากกระตุก สีหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น
เมื่อเช้านี้ เขาเพิ่งนำทหารองครักษ์หลวงสามร้อยนายมาปิดล้อมจวนตระกูลเซียว และจับเซียวฉงเยวียนกับเซียวจิ่งเหยียนไป
นี่เพิ่งผ่านไปนานเท่าไรกัน?
ยังไม่ถึงครึ่งวัน เขาก็กลับมาอีกแล้ว
สถานที่เดิม กำลังพลเท่าเดิม คนกลุ่มเดิม
เฉินอู่ถึงกับรู้สึกว่าตนกำลังฝัน เพราะเดิมทีไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องเหล่านี้ ท้ายที่สุดก็ยังหลีกหนีไม่พ้น
“ท่านเสมียนโจว”
เมื่อเห็นโจวเหวิน เฉินอู่ประสานมือคารวะ น้ำเสียงแฝงความจนใจอยู่หลายส่วน “ความประสงค์ของท่านซื่อชิงคือ...”
“ริบทรัพย์” โจวเหวินตอบอย่างเด็ดขาด “คนตระกูลเซียวทุกคน ห้ามเหลือไว้แม้แต่คนเดียว จับขังคุกกรมต้าหลี่ซื่อให้หมด!”
มุมปากของเฉินอู่กระตุกอีกครั้ง
อ๋องผู้นี้ลงมือโหดเหี้ยมจริง ๆ!
เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง เขาอยู่ในเมืองหลวงมานานถึงเพียงนี้ ยังไม่เคยเห็นองค์ชายองค์ใดลงมือหนักหน่วงเช่นนี้มาก่อน
หรือจะพูดอีกอย่างก็ได้
นอกจากอ๋องผู้นี้แล้ว ต่อให้องค์ชายคนอื่นคิดจัดการขุนนาง ก็ยังแตะต้องขุนนางระดับตระกูลเซียวไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตระกูลเซียวเป็นญาติฝ่ายพระมารดา!
เฉินอู่สูดหายใจลึก ข่มความรู้สึกเหลวไหลยากบรรยายในใจลง ก่อนกล่าวเสียงขรึม “ข้าน้อยรับบัญชา!”
เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับจวนตระกูลเซียว ยกมือขวาขึ้นสูง แล้วฟาดลงอย่างแรง
“บุก!”
ทหารองครักษ์หลวงสามร้อยนายก้าวไปข้างหน้าพร้อมกัน เสียงเกราะกระทบกันดังประหนึ่งคลื่นซัดทะลัก กลิ่นอายสังหารเข้มข้นจนแทบทำให้ผู้คนหายใจไม่ออกพุ่งเข้าปะทะ
ประตูใหญ่จวนตระกูลเซียวถูกกระแทกเปิดโครมคราม