ขันทีเฒ่าขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ก่อนค่อย ๆ เดินไปข้างกายจักรพรรดิแห่งต้าจิ้น แล้วกล่าวเสียงเบาว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมขอตัวไปประเดี๋ยวเดียวแล้วจะกลับมา”
จักรพรรดิแห่งต้าจิ้นมิได้ลืมพระเนตร เพียงขานรับจากลำคอว่า “อืม”
ขันทีเฒ่าค้อมกายถอยออกไป เดินจนถึงปลายระเบียงจึงถามขันทีน้อยเสียงเบา “มีเรื่องอันใด?”
ขันทีน้อยโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเขา กดเสียงต่ำจนแทบไม่ได้ยิน พลางกล่าวประโยคหนึ่งด้วยความสั่นเทา
ดวงตาขุ่นมัวของขันทีเฒ่าเบิกกว้างขึ้นทันที
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนโบกมือไล่ขันทีน้อย แล้วหันหลังเร่งฝีเท้ากลับไปยังศาลา
เมื่อมาถึงข้างกายจักรพรรดิแห่งต้าจิ้น ขันทีเฒ่าก็ก้มตัวลง น้ำเสียงเจือความตื่นตะลึงที่ยากจะปกปิด
“ฝ่าบาท เกิดเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
จักรพรรดิแห่งต้าจิ้นค่อย ๆ ลืมพระเนตร
พระองค์หันพระพักตร์ไปมองใบหน้าเคร่งขรึมของขันทีเฒ่า ทว่าสีพระพักตร์ยังคงเรียบเฉย
“ว่ามา”
ขันทีเฒ่าสูดลมหายใจลึก กล่าวทีละคำว่า “ท่านอ๋องเซียวเหยานำคนไปบุกยึดตระกูลเซียว คนในตระกูลเซียวหลายร้อยชีวิตถูกคุมตัวเข้าคุกของกรมต้าหลี่ซื่อทั้งหมด ไม่มีใครรอดไปได้พ่ะย่ะค่ะ”
ขันทีเฒ่าก้มหน้า รอรับเสียงตวาดเกรี้ยวกราดที่คาดว่าจะตามมา
อย่างไรตระกูลเซียวก็เป็นตระกูลฝ่ายมารดาของหนึ่งในสี่พระสนม ทั้งยังเป็นพระญาติฝ่ายนอกของราชสำนัก จะบุกยึดกันตามใจชอบโดยไม่แม้แต่จะส่งข่าวสักคำได้อย่างไร
แต่ความพิโรธที่เขาคาดคิดไว้กลับไม่เกิดขึ้น
จักรพรรดิแห่งต้าจิ้นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทรงพระสรวลขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“ดี”
ขันทีเฒ่าชะงักงัน
“เรื่องนี้เจ้าหกจัดการได้งดงามนัก” น้ำเสียงของจักรพรรดิแห่งต้าจิ้นเจือแววชื่นชมอยู่หลายส่วน