จวนรองเจ้ากรมอาญา
ห้องหนังสือ
ราตรีมืดมิด แสงเทียนไหววูบ
ชุยเหมี่ยนนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ ตรงหน้ามีเอกสารของกรมอาญากองพะเนิน แผ่นบนสุดคือฎีกาที่เพิ่งส่งมาถึงวันนี้ ส่วนด้านล่างยังมีสำนวนคดีรอพิจารณาอีกเจ็ดแปดฉบับ
หากเป็นวันปกติ เอกสารเหล่านี้เขาใช้เวลาไม่เกินครึ่งชั่วยามก็จัดการได้หมด
แต่คืนนี้เขานั่งจ้องเอกสารฉบับแรกมาร่วมหนึ่งชั่วยามแล้ว กลับยังไม่ได้เขียนอะไรลงไปแม้แต่ตัวเดียว
เพราะในใจเขากระสับกระส่าย นับแต่กลับจากการล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิ เขาก็เป็นเช่นนี้มาตลอด
มังกรอสูรยาวนับร้อยจั้งพาดผ่านเวหายามราตรี อ๋องเซียวเหยาฉู่กวนขี่มังกรกลับมา กดดันจนเหล่าขุนนางทั่วราชสำนักแทบเงยหน้าไม่ขึ้น
ส่วนธนูสามดอกในภายหลังยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ปีศาจปักษาสามตนที่มีพลังทัดเทียมราชันยุทธ์ ถูกธนูหนึ่งดอกสังหารไปตนละดอก
นับว่าไม่เคยมีมาก่อน และคงไม่มีผู้ใดทำได้อีก!
“ธนูสามดอกสังหารปีศาจปักษาระดับราชันยุทธ์สามตน...” เขาพึมพำเสียงต่ำ สีหน้าขมขื่น
แม้เขาจะไม่ได้มีชื่อเรื่องความกล้าหาญในการต่อสู้ แต่ถึงอย่างไรก็มีพลังบำเพ็ญระดับมหาปรมาจารย์ สายตาย่อมไม่เลว ย่อมรู้ว่าพลังที่ฉู่กวนเผยออกมาในตอนนี้ แม้ยังไม่ถึงระดับนักบุญยุทธ์ แต่อย่างน้อยก็เป็นยอดฝีมือชั้นเลิศในหมู่ราชันยุทธ์
สิ่งที่ทำให้เขากังวลยิ่งกว่าคือ ทางโหวฉางซิ่นจนถึงตอนนี้ยังไม่มีข่าวใดส่งกลับมาเลย
ราชันยุทธ์สามคนบุกเข้าเขาเทียนจู้เพื่อสังหารคนผู้เดียว ฉู่กวนกลับมาอย่างมีชีวิต ส่วนโหวฉางซิ่นกลับไร้ร่องรอย
ชุยเหมี่ยนไม่กล้าแม้แต่จะคิดให้ลึกซึ้งว่าเรื่องนี้หมายความเช่นไร
เขาอดเกิดความเสียใจขึ้นมาไม่ได้ หากรู้แต่แรกว่าเรื่องจะเป็นเช่นนี้ วันนั้นเขาไม่ควรขึ้นเรือตระกูลเซียวเลย
แต่ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้น เขาก็ยิ้มขื่นแล้วข่มมันลงด้วยตนเอง
เสียใจไปจะมีประโยชน์อันใด?
เขาถลำลึกในคดีใหญ่ตระกูลเจียงเกินไปแล้ว