เย่เมี่ยวอี๋ได้ยินฉู่กวนยอมรับด้วยปากตนเอง ความอัดอั้นในอกไม่เพียงไม่คลายลง กลับยิ่งลุกโชนหนักกว่าเดิม
“ฉู่กวน เจ้ายังแยกแยะผิดชอบชั่วดีอยู่บ้างหรือไม่?”
นางขึ้นเสียงสูง แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธเกรี้ยว “ผู้อาวุโสกงชิงแม้จะมีความผิด แต่นางก็เป็นถึงผู้อาวุโสแห่งสำนักเสวียนจี ผู้ทรงเกียรติในฐานะราชันยุทธ์! เจ้าจะฆ่าก็ฆ่าเช่นนั้น ในสายตายังมีกฎหมายอยู่บ้างหรือไม่?!”
ฉู่กวนมองนาง ไม่กล่าววาจา
อกของเย่เมี่ยวอี๋กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง สายตาคมกริบจ้องตรงไปยังฉู่กวน ก่อนเอ่ยว่า “คุณหนูสายตรงแห่งตระกูลเจียงก็เป็นเพียงบุตรีของขุนนางต้องโทษ ครอบครัวถูกประหารล้างตระกูลในวันวาน มีหลักฐานแน่นหนาดุจขุนเขา! นางเป็นเพียงหญิงสามัญชนต่ำต้อย จะเอาชีวิตมาเทียบกับผู้อาวุโสแห่งสำนักเสวียนจีได้อย่างไร?”
“แต่เจ้ากลับแยกแยะถูกผิดไม่ออกเพียงเพราะบุตรีขุนนางต้องโทษคนหนึ่ง ฉู่กวน เจ้าทำให้ข้าผิดหวังเหลือเกิน!”
ทุกถ้อยคำ ทุกวาจา
ฉู่กวนฟังจนจบ
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าไร้อารมณ์ มีเพียงความสงบนิ่งและเย็นชา
กระทั่งเย่เมี่ยวอี๋ไม่เอ่ยอะไรอีก
เขาจึงกล่าวเสียงเรียบว่า “เจิ้นกั๋วกงปกป้องเจ้าดีเกินไป”
เย่เมี่ยวอี๋ชะงักเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“ดีเสียจนเจ้าไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ไม่รู้ว่าโลกนี้มิได้หมุนรอบตัวเจ้า และไม่รู้ว่า...ในสายตาผู้อื่น เจ้าเองก็เป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่ง”
ฉู่กวนก้มตามองนาง แววตาสงบนิ่งจนแทบเจือความเวทนา “จริงเท็จ ถูกผิด เจ้ามองไม่ออกสักอย่าง”
ใบหน้าเย่เมี่ยวอี๋แดงก่ำ “เจ้า...”
“ในเมื่อเจ้ามองไม่ออก ทั้งเจิ้นกั๋วกงก็ไม่ยอมสั่งสอนเจ้า เช่นนั้นข้าจะก้าวก่ายแทนเขา...สั่งสอนเจ้าเอง!”