ฉู่กวนขานรับเบา ๆ สีหน้าไม่แปลกใจนัก
ถึงอย่างไรเซียวฉงเยวียนที่ประจำอยู่ในเมืองหลวงก็ไม่ใช่ขุนนางชั้นผู้น้อยแล้ว เป็นถึงขุนนางขั้นสาม นับได้ว่าเป็นขุนนางคนสำคัญของราชสำนัก
แต่เขาก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่า ตนก่อเรื่องถึงเพียงนี้
เสด็จพ่อกลับไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งแม้แต่น้อย คล้ายกำลังรอดูว่าเขาจะขุดหลุมนี้ให้ใหญ่โตได้เพียงใด
“ทางเซียวกุ้ยเฟยเป็นอย่างไรบ้าง?” ฉู่กวนถาม
ฮวาเตี๋ยเบ้ปาก “คุณชายคาดเดาได้แม่นยำนัก เซียวกุ้ยเฟยไปกรมต้าหลี่ซื่อตั้งแต่เช้าตรู่วันนี้ แต่โจวเหวินก็ไม่ธรรมดา ปฏิเสธไม่ให้นางเข้าไปตรง ๆ”
“เซียวกุ้ยเฟยเดือดดาลขึ้นมาทันที ก่อเรื่องใหญ่โตอยู่หน้ากรมต้าหลี่ซื่อ แต่ถึงจะอาละวาดอย่างไร สุดท้ายนางก็กลับไปอยู่ดี เพราะคุณชายมีราชโองการของฮ่องเต้อยู่ ต่อให้นางโวยวายก็ไร้ประโยชน์ กลับจะกลายเป็นจุดอ่อนให้คนจับผิดเสียเปล่า”
ฉู่กวนฟังจบก็พยักหน้าเบา ๆ
โจวเหวินจัดการงานได้ทำให้เขาวางใจจริง ๆ ตอนนั้นที่ตนเลื่อนตำแหน่งให้อีกฝ่าย ดูท่าจะไม่ได้ตัดสินใจผิด
เขาไม่ใช่คนตระหนี่ อีกฝ่ายทำงานให้ตน ตำแหน่งก็สมควรหาโอกาสเลื่อนให้อีกขั้น
จากนั้น
ฮวาเตี๋ยคล้ายเพิ่งนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงกล่าวต่อ “พูดถึงเรื่องนี้ เกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ แต่องค์ชายองค์อื่นกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ โดยเฉพาะองค์ชายสาม ฉู่ฉือ เขามีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับตระกูลเซียว ตามหลักแล้วเมื่อเกิดเรื่องกับตระกูลเซียว เขาควรเป็นคนที่ร้อนใจที่สุด ทว่ากลับไม่มีข่าวคราวจากทางนั้นเลย ประตูจวนปิดสนิท ไม่พบผู้ใด ช่างน่าประหลาดอยู่บ้าง...”
นางพูดไป ฉู่กวนกลับรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง