เย่หนานเทียนยืนอยู่ใต้เวที เมื่อได้ยินคำขอของฉู่กวน สีหน้าก็แปรเปลี่ยนเล็กน้อย ริมฝีปากขยับคล้ายจะเอ่ยวาจา ทว่าสุดท้ายกลับมิได้พูดออกมา
เขา...ไม่เคยคาดคิดเลยว่าฉู่กวนจะเอ่ยเรื่องถอนหมั้นในเวลานี้!
ต้องรู้ก่อนว่า นี่ไม่ใช่การยกเลิกการหมั้นหมาย
แต่เป็นการถอนหมั้น
แม้ดูเหมือนมีความหมายเดียวกัน ทว่าแท้จริงแล้วแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
เขาเป็นเจิ้นกั๋วกงแห่งต้าจิ้น ในอดีตเคยควบม้ากวาดทั่วหล้า สร้างคุณูปการใหญ่หลวงแก่ต้าจิ้น แต่บัดนี้ฉู่กวนกลับต้องการถอนหมั้นกับเขา นับว่าไม่เห็นจวนเจิ้นกั๋วกงอยู่ในสายตาอย่างสิ้นเชิง
ทว่าเมื่อนึกถึงสิ่งที่เย่เมี่ยวอี๋ หลานสาวของตนเคยกระทำ เขาก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้
“ช่างเถิด เมี่ยวอี้เป็นฝ่ายผิดต่อฉู่กวนครั้งแล้วครั้งเล่า เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้...นับเป็นผลกรรมที่คนแก่เช่นข้าสมควรได้รับแล้ว!” เขาถอนหายใจในใจ ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ส่งเสียงใดออกมา
ชิงซวีเจินเหรินกลับขมวดคิ้ว ดวงตาฉายแววโกรธเกรี้ยว
เย่เมี่ยวอี๋เป็นศิษย์สืบทอดแท้จริงของสำนักเสวียนจี อีกทั้งยังมีพรสวรรค์โดดเด่น อนาคตมีหวังได้เป็นหนึ่งในศิษย์สืบทอดแท้จริงสามอันดับแรก แต่บัดนี้กลับถูกอ๋องจากโลกสามัญชนถอนหมั้นอย่างนั้นหรือ?
หากจะถอนหมั้น ก็ควรเป็นฝ่ายพวกนางต่างหาก!
ทว่าเมื่อมองขุนนางต้าจิ้นมากมายที่อยู่ข้างกาย รวมถึงจักรพรรดิแห่งต้าจิ้นกับฉู่กวนเหนือศีรษะ นางก็รู้ดีว่าตนเป็นคนนอก ไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นที่นี่
“ช่างเถิด ถือเสียว่าจบกันเพียงเท่านี้ อ๋องตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเท่านั้น มัวเมาอยู่กับอำนาจทางโลก แล้วจะรู้จักยอดเขาแห่งวิถียุทธ์ได้อย่างไร? สำนักเสวียนจีของข้าต่างหากคือวิถีอันเที่ยงแท้ของใต้หล้า!”
ชิงซวีเจินเหรินแค่นเสียงเย็นชาในใจ ก่อนหลับตาลง ไม่เห็นก็ไม่ขัดใจ