นอกเขาเทียนจู้
ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ต่างจับจ้องฉู่กวนที่ยืนง้างธนูอยู่ริมแท่น ผมดำยาวพลิ้วสะบัดไปตามสายลม ราวกับอสรพิษคลุ้มคลั่ง ทุกคนต่างรู้สึกว่าชายหนุ่มผู้นี้บ้าบิ่นเกินไป บ้าบิ่นจนแทบไม่น่าเชื่อ!
“เขาคิดจะยิงปีศาจปักษาบนฟ้านั่นหรือ? ระยะห่างอย่างน้อยก็ 2,000 เมตรแล้ว ธนูแบบไหนถึงจะยิงได้ไกลขนาดนั้น?”
“ปีศาจปักษาทั้งสามมีร่างกายแข็งแกร่งอย่างยิ่ง เห็นชัดว่าเป็นสัตว์ประหลาดต่างเผ่าพันธุ์ที่ทรงพลัง! บางทีพลังของพวกมันอาจทัดเทียมราชันยุทธ์ก็ได้ อ๋องเซียวเหยาคงมั่นใจในตัวเองเกินไปแล้ว!”
“ไม่ถึงสามนาที ยิงสามดอก องค์ชายหกคิดว่าตัวเองเป็นจักรพรรดิปฐมกาลหรือไร?”
ฝูงชนพากันวิพากษ์วิจารณ์ ไม่มีผู้ใดกล้าเชื่อว่าฉู่กวนจะทำได้จริง
ฉินเลี่ยไพล่มือไว้ด้านหลัง หรี่ตามองจุดดำหลายจุดที่วนเวียนอยู่บนขอบฟ้า ในใจก็ได้แต่ส่ายหน้า
คนอื่นอาจไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง แต่เขาพอสัมผัสได้ราง ๆ ว่าปีศาจปักษาทั้งสามมีพลังชีวิตและโลหิตเต็มเปี่ยม ไม่ด้อยไปกว่าราชันยุทธ์ทั่วไปอย่างแน่นอน
โดยเฉพาะอินทรีปีกทองตัวที่เป็นจ่าฝูง กลิ่นอายสังหารซ่อนเร้นอยู่ภายใน เกรงว่าพลังของมันจะเหนือกว่าขั้นกลางของราชันยุทธ์ไปแล้ว
เขาลอบคำนวณในใจ หากเป็นตัวเอง ต้องยิงปีศาจปักษาขั้นราชันยุทธ์ที่กำลังเคลื่อนที่จากระยะไกลกว่าหนึ่งพันเมตร ยิงสามดอกเข้าเป้าสักดอกก็ถือว่าถึงขีดสุดแล้ว
ยิงให้บาดเจ็บนั้นง่าย แต่สังหารให้ตายยากยิ่ง
“เว้นแต่จักรพรรดิปฐมกาลจะฟื้นคืนชีพ...”
ฉินเลี่ยพึมพำในใจ สีหน้าแม้ยังสงบนิ่ง ทว่าคิ้วที่ขมวดแน่นก็บ่งบอกทุกอย่างแล้ว เขาไม่คิดว่าฉู่กวนจะทำสำเร็จ
เบื้องล่างแท่น
เย่เมี่ยวอี๋กำชายแขนเสื้อไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องร่างที่กำลังง้างธนูอยู่บนแท่นสูงไม่วางตา