ชิงซวีเจินเหรินคิดเช่นนี้อยู่ในใจ
ทว่านางหารู้ไม่ว่า
เย่เมี่ยวอี๋ซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังนาง ดวงตาพร่างพราวราวระลอกคลื่น นางมองเงาร่างอาภรณ์เขียวด้วยความลังเล จนชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าตนทำถูกหรือผิดกันแน่
เมื่อ 10 ปีก่อน นางยังไร้เดียงสา ให้ความสำคัญกับมิตรภาพครั้งนั้น ถึงกับกำชับให้อีกฝ่ายต้องมีชีวิตกลับมา และตั้งคำมั่นสิบปีที่ว่านั้นขึ้น
แต่กาลเวลาเปลี่ยนผัน
นางลืมเลือนคำมั่นนั้นไปนานแล้ว ถึงขั้นคิดว่าเด็กหนุ่มผู้นี้อาจทนผ่านฤดูหนาวแรกในแดนเหนือไม่ได้ด้วยซ้ำ นางเชื่อว่าอีกฝ่ายคงตายอยู่ในสนามรบอันโหดร้ายไปแล้ว
แต่ภายหลังอีกฝ่ายกลับมีชีวิตรอดกลับมา
ทว่าในใจนางกลับไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย เพราะฝ่าบาททรงกำหนดการแต่งงานระหว่างนางกับอีกฝ่ายด้วยพระองค์เอง
นางคิดว่าอีกฝ่ายกับตนอยู่คนละโลกกันไปนานแล้ว ที่เขารอดชีวิตมาได้ก็เพียงยื้อชีวิตอย่างน่าเวทนา แค่โชคดีกว่าใครเขาจึงได้กลับมาพร้อมลมหายใจ เป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น
บุรุษที่นางจะแต่งด้วยจะต้องเป็นยอดฝีมือแห่งวิถียุทธ์ ผู้ยืนหยัดค้ำฟ้าค้ำปฐพี
ต้องเป็นผู้ที่อนาคตจะเปล่งประกายเคียงคู่ทางช้างเผือก!
แต่บัดนี้ เจียวมหึมาลึกล้ำจนหยั่งถึงไม่ได้หมอบอยู่แทบเท้าเขา แทบไม่มีผู้ใดกล้าสบตาเขาตรง ๆ คนเพียงคนเดียวกลับกดดันขุนนางทั้งราชสำนักให้ก้มศีรษะ!
คนเช่นนี้จะเพียงเปล่งประกายเคียงคู่ทางช้างเผือกได้อย่างไร?
เขาย่อมต้องอยู่เหนือทางช้างเผือก และช่วงชิงแสงตะวันจันทรา!
ทว่า
ขณะที่เย่เมี่ยวอี๋มองฉู่กวนด้วยความคิดสับสนมากมาย
สายตาของฉู่กวนหยุดอยู่บนตัวนางเพียงชั่วลมหายใจ ก่อนจะเลื่อนจากไปอย่างเรียบเฉย ราวกับไม่เคยใส่ใจนางเลย