ฉู่กวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจพบพวกเขาสักครั้ง
ถึงอย่างไรทั้งสองก็อุตส่าห์เดินทางไกลจากชายแดนตะวันตกกลับมา แถมยังมาถึงหน้าประตูแล้ว หากให้กลับไปทั้งอย่างนี้ก็ดูไม่สมควรนัก
อีกอย่าง เขาเองก็อยากรู้เช่นกันว่าองค์ชายเสด็จพี่ทั้งสองมีแผนการใดซ่อนอยู่
“เชิญพวกเขาเข้ามา” ฉู่กวนโบกมือให้เสี่ยวชี
เสี่ยวชีรับคำแล้วออกไป
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกประตูเรือน
องค์ชายรองฉู่ชิงชางเดินนำหน้ามาด้วยฝีก้าวหนักแน่น สวมชุดรัดกุมสีดำสนิท รูปร่างกำยำ พลังปราณวิถียุทธ์ทั่วร่างควบแน่นยิ่งกว่าคนทั่วไป ระดับการฝึกฝนไม่อ่อนด้อยเลย นับว่าอยู่แถวหน้าสุดในหมู่องค์ชายทั้งหลาย!
แน่นอนว่าเป็นการจัดอันดับโดยไม่นับฉู่กวน
ส่วนองค์ชายห้าฉู่หมิงเช่อเดินตามหลังฉู่ชิงชางอยู่ครึ่งก้าว สวมชุดคลุมสีเขียวและเกี้ยวหยก บนใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน ให้ความรู้สึกอบอุ่น ทว่าในส่วนลึกของรอยยิ้มนั้นกลับแฝงบางสิ่งที่ยากจะบอกว่าใช่หรือไม่ใช่
“น้องหกช่างวางท่าใหญ่โตนัก”
ฉู่ชิงชางยังมาไม่ถึงตัว แต่คำพูดก็ลอยมาถึงก่อนแล้ว น้ำเสียงแฝงความหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง
“พี่รองจะมานั่งเล่นที่จวนเจ้า ยังต้องถูกบ่าวขวางไว้หน้าประตู ให้เข้าไปแจ้งก่อนถึงจะเข้ามาได้หรือ? พิธีรีตองขนาดนี้แทบไม่ต่างจากเสด็จพ่อแล้วกระมัง”
ก่อนหน้านี้เขาเคยส่งเทียบเชิญให้ฉู่กวน แต่ฉู่กวนกลับให้คนปฏิเสธไปตรง ๆ ทำให้เขาไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง
คราวนี้มาถึงแล้วก็ยังถูกบ่าวขวางไว้อีก
ทำให้เขายิ่งไม่สบอารมณ์เข้าไปใหญ่
หากฉู่กวนไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงในตอนนี้ ทั้งได้รับแต่งตั้งเป็นอ๋องเซียวเหยาและดำรงตำแหน่งเจ้ากรมต้าหลี่ซื่อ ซึ่งเป็นตำแหน่งสำคัญยิ่ง อีกทั้งยังมีสัญญาหมั้นหมายกับจวนเจิ้นกั๋วกง