จวนเจิ้นกั๋วกง เรือนอุ่นในสวนหลัง
เย่หนานเทียนกับชิงซวีเจินเหรินนั่งประจันหน้ากัน ตรงกลางมีกระดานหมากล้อมวางอยู่ หมากดำขาวสลับกันไปมา วางไปแล้วครึ่งกระดาน
“ฝีมือการวางหมากของเจินเหรินดุดันกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก” เย่หนานเทียนใช้นิ้วคีบหมากขาวเม็ดหนึ่ง วางลงตรงมุมกระดาน
ชิงซวีเจินเหรินถือหมากดำ ตอบโต้ลงไปอย่างไม่ใส่ใจ “ผู้บำเพ็ญย่อมให้ความสำคัญกับจิตใจที่ปลอดโปร่ง ฝีมือวางหมากก็เช่นเดียวกับวิถีกระบี่ ทั้งยังสะท้อนจิตใจ”
ทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับ บางครั้งก็หยุดสนทนาเรื่องวิถียุทธ์กันอยู่หลายประโยค
เมื่อชิงซวีเจินเหรินเอ่ยถึงวิชากระบี่สายหนึ่งในสำนักเสวียนจี ซึ่งใช้ความอ่อนเอาชนะความแข็ง เย่หนานเทียนก็เล่าถึงวิชาดาบที่ใช้พลังข่มขวัญผู้คนในสนามรบเมื่อครั้งอดีต ทั้งสองพูดคุยกันอย่างออกรส
แล้วหมากในมือเย่หนานเทียนก็หยุดค้างกลางอากาศ
มือของชิงซวีเจินเหรินพลันชะงักตามไปด้วย
ทั้งสองเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน มองไปยังท้องฟ้าทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ด้านนอกเรือนอุ่น
เสาพลังสีทองสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า เมฆพลุ่งพล่านราวกับเดือดปุด ๆ แม้อยู่ห่างไกลก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังอันหนักแน่นลึกล้ำดุจห้วงเหวอย่างชัดเจน
รูม่านตาของเย่หนานเทียนหดลงเล็กน้อย “ชีพจรฟ้าดิน... มีคนกำลังทะลวงเข้าสู่ขั้นนักบุญยุทธ์หรือ?”
สีหน้าชิงซวีเจินเหรินเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน นางวางหมากลงแล้วตั้งใจสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่เพียงเท่านั้น บริเวณนั้น... สัมผัสของพวกเราสองคนเข้าไปไม่ถึง”
เย่หนานเทียนสะท้านใจ รีบปลดปล่อยสัมผัสออกไปตรวจสอบ ทว่าก็เป็นดังที่ชิงซวีเจินเหรินกล่าว บริเวณนั้นราวกับถูกบางสิ่งล้อมเอาไว้ทั้งหมด เมื่อสัมผัสไปถึงขอบเขตก็ไม่อาจรุกล้ำเข้าไปได้แม้แต่น้อย ราบเรียบเด็ดขาดประหนึ่งถูกใครใช้ดาบฟันขาด