สองวันผ่านไปในชั่วพริบตา
ฟ้ายังไม่ทันสางดี นอกประตูตะวันออกของเมืองหลวงก็มีรถม้าเคลื่อนขวักไขว่ เสียงผู้คนอื้ออึงคึกคัก
ใต้กำแพงวังสีชาด ขุนนางในชุดแพรหลากสีและคาดเข็มขัดหยกจับกลุ่มกันสามถึงห้าคน ด้านหลังมีบุตรหลานและคนรุ่นหลังของแต่ละตระกูลติดตามมาด้วย เนืองแน่นจนมีคนหลายร้อย ปิดถนนสายยาวจนแทบไม่มีช่องให้ผ่าน
วันนี้คือวันล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิประจำปีของต้าจิ้น การล้อมล่าสัตว์บนเขาเทียนจู้มีฝ่าบาทเสด็จมาด้วยพระองค์เอง ขุนนางทั้งหลายติดตาม ส่วนองค์ชายทุกพระองค์ก็เสด็จมาพร้อมหน้า
ผู้ใดที่มีหน้ามีตาในราชสำนัก จะไม่อยากมาเผยโฉมในงานเช่นนี้บ้างเล่า?
ต่อให้ตนไม่มีฝีมือพอจะลงสนาม แค่พาบุตรหลานไปปรากฏตัวต่อหน้าฝ่าบาทสักรอบ ก็ถือเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่แล้ว
“ได้ยินหรือไม่? ของรางวัลการล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิปีนี้มากมายกว่าทุกปี ฝ่าบาทพระราชทานธนูทองคำแก่ผู้ชนะเลิศในการล่า ว่ากันว่าเป็นของเก่าที่จักรพรรดิปฐมกาลเคยใช้ เพียงเกียรตินี้ก็เอาไปคุยได้ทั้งชีวิตแล้ว!”
“ธนูทองคำจะเป็นอย่างไรไม่สำคัญเท่าชื่อเสียงของผู้ชนะเลิศในการล่า ใครคว้าอันดับหนึ่งได้ ก็เท่ากับได้ฝากชื่อไว้ต่อหน้าฝ่าบาท วันหน้าทั้งเส้นทางขุนนางและรางวัลตอบแทนย่อมมาถึงโดยง่าย”
“แล้วเจ้าคิดว่าปีนี้ใครจะคว้าอันดับหนึ่ง?”
“ยังต้องถามอีกหรือ? ย่อมเป็นองค์ชายรอง จิ้งอ๋อง! ชายแดนตะวันตกรบกันมาสิบกว่าปี พระองค์สร้างผลงานทางทหารอย่างแท้จริง ได้ยินว่าจิ้งอ๋องมีพลังบำเพ็ญถึงขั้นมหาปรมาจารย์ไร้ขีดจำกัด แม้แต่ขุนพลห้าวหาญในกองทัพยังไม่ใช่คู่มือของพระองค์ ในเขตล่าสัตว์มีแค่สัตว์ไม่กี่ตัว จะก่อเรื่องอะไรได้?”