ฉู่ฉือสะดุ้งวาบ หันขวับกลับไปทันที
ผู้มาเยือนสวมอาภรณ์แพรสีดำสนิทลายทึบ ใบหน้าหล่อเหลา คิ้วตาแต้มรอยยิ้มเกียจคร้านและห่างเหินอยู่หลายส่วน มือหนึ่งโบกพัดพับ ที่แท้คือองค์ชายสี่ ฉู่หลินเจียง
ฉู่ฉือขมวดคิ้ว ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แล้วถามอย่างระแวดระวังว่า “น้องสี่? มาทำอะไรที่นี่?”
ฉู่หลินเจียงไม่ขุ่นเคือง กลับเดินเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้ม กดเสียงต่ำกล่าวว่า “พี่สามอย่าเพิ่งร้อนใจ ข้ามาช่วยท่าน”
“ช่วยข้า?” ฉู่ฉือแค่นหัวเราะ “น้องสี่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ แล้วไยจู่ ๆ ถึงนึกอยากช่วยข้าขึ้นมา?”
“เพราะข้าเองก็ขาดคนช่วยเหมือนกันน่ะสิ”
ฉู่หลินเจียงเก็บพัดพับ ถอนใจกล่าวว่า “พี่สามลองดูคนรอบกายข้าสิ พวกเขาพอจะเขียนบทกวีแต่งอักษรได้ แต่พอให้ขึ้นสายธนูกลับทำอะไรไม่ถูก ข้ารากฐานอ่อนด้อย ทั้งยังไม่มีทหารชายแดนตะวันตกอย่างพี่รอง และไม่มีขุนนางผู้มีความดีความชอบคอยหนุนหลังอย่างพี่ใหญ่ หากอาศัยข้าเพียงลำพัง ในสนามล่าสัตว์คงไม่มีแม้แต่น้ำแกงให้ซด”
เขาตบไหล่ฉู่ฉือ น้ำเสียงจริงใจยิ่ง “แทนที่จะแยกกันสู้ มิสู้พวกพี่น้องร่วมมือกัน คนในกลุ่มขุนนางฝ่ายบุ๋นของท่านแม้ไม่ถนัดธนูขี่ม้า แต่มีจำนวนมาก ส่วนทางข้าก็มีคนเก่งฝีมืออยู่หลายคน หากรวมกำลังกัน ก็ใช่ว่าจะต่อกรพี่ใหญ่กับพี่รองไม่ได้ ถึงตอนนั้นแบ่งเหยื่อที่ล่าได้กัน ท่านรับส่วนใหญ่ไป ข้าแค่ได้ซดน้ำแกงตามก็พอ”
ฉู่ฉือหรี่ตามองเขาอยู่ครู่ใหญ่
คำพูดนี้...ฟังดูไม่มีข้อผิดพลาดจริง ๆ
สถานการณ์ของตนในตอนนี้เป็นอย่างไร ฉู่ฉือรู้ดีแก่ใจ หากยังต่อสู้เพียงลำพังต่อไป เกรงว่าในสนามล่าสัตว์คงติดสามอันดับแรกไม่ได้ด้วยซ้ำ