ภายในลานใหญ่ของจวนอ๋อง
เพราะองครักษ์เฝ้าประตูทั้งสองถูกทำให้พิการ เจียงหว่านจวินจึงออกไปจัดการเรื่องนี้ก่อน
หลังจากเจียงหว่านจวินจากไป
ฮวาเตี๋ยกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “ยายเฒ่านั่นนับเป็นตัวอะไร ถึงกล้าพูดจาสามหาวต่อหน้าคุณชาย? ยังกล้าลงมือกับพี่เจียงอีกหรือ?!”
พูดตามตรง หากคุณชายไม่ห้ามนางไว้
นางคงสับกงชิงเป็นชิ้น ๆ ไปนานแล้ว!
แม้เสี่ยวชีจะไม่พูดอะไร แต่เขากอดกระบี่พิงอยู่ข้างหนึ่ง แววตาก็ยังฉายประกายเย็นชาเป็นครั้งคราว
บนโลกนี้ ยังไม่มีผู้ใดกล้าข่มขู่ผู้เป็นนายเช่นนี้!
ขณะนั้น
ฉู่กวนยืนอยู่ใต้ต้นไหวเก่าแก่ในลาน เงาสนธยายืดเงาของเขาให้ทอดยาว ภายในดวงตาลึกล้ำ...กลับมีเจตนาสังหารที่ไม่อาจสลายไป
สิ่งที่เขาใส่ใจไม่ใช่การที่กงชิงข่มขู่เขา
สำหรับเขาแล้ว อันตรายเช่นนั้นไม่มีค่าให้กล่าวถึง ต่อให้บรรพชนสำนักเสวียนจีมาถึงก็ไม่ต่างกัน
สิ่งที่เขาใส่ใจจริง ๆ คือกงชิงไม่เพียงข่มขู่เขา แต่ยังคิดจะลงมือกับเจียงหว่านจวินอีกด้วย!
มังกรมีเกล็ดย้อน ใครแตะต้องต้องตาย
เมื่อครู่ที่ปล่อยอีกฝ่ายไป ก็เพราะเย่หนานเทียนอยู่ที่นั่น
และเย่หนานเทียนก็มีบุญคุณต่อเขา
ดังนั้นเมื่อครู่เขาจึงไว้หน้าเย่หนานเทียน
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเรื่องนี้จะจบลงเพียงเท่านี้
“ฮวาเตี๋ย เสี่ยวชี ผู้อาวุโสสำนักเสวียนจีคนนั้นบอกว่าจะกลับไปแจ้งเรื่องต่อสำนัก พวกเจ้าสองคนตามนางไป แล้วสังหารเสีย” ฉู่กวนเอ่ยเสียงเรียบ
เพียงประโยคเดียว เขาก็ตัดสินชะตาชีวิตของผู้อาวุโสสำนักเสวียนจีผู้นั้น!
ฮวาเตี๋ยกับเสี่ยวชีสบตากัน ต่างเห็นแววตื่นเต้นในดวงตาของอีกฝ่าย
ฮวาเตี๋ยรีบกล่าวว่า “คุณชายโปรดวางใจ ฮวาเตี๋ยจะไม่ปล่อยให้นางไปได้ไกลแน่นอน!”
เสี่ยวชีกอดกระบี่ค้อมกาย ไม่เอ่ยสักคำ แต่มือข้างหนึ่งกลับกำด้ามกระบี่ไว้ตลอด เห็นได้ชัดว่าใจร้อนอยากลงมือเต็มที
“ไปเถอะ จัดการให้เรียบร้อย”
ฉู่กวนถอนสายตา มองแสงอาทิตย์อัสดงริบหรี่เส้นสุดท้ายบนขอบฟ้า