ร่างของกงชิงร่วงจากกลางอากาศ กระแทกลงบนพื้นที่รกร้างข้างถนนหลวง เกิดเสียงทึบหนัก
นางนอนหงาย ดวงตาเบิกกว้าง เลือดจากรูแผลกลางอกยังคงทะลักออกมา เปรอะเปื้อนดินใต้ร่างจนกลายเป็นสีแดงคล้ำ
ริมฝีปากของนางขยับ ลำคอเปล่งเสียงอู้อี้คล้ายยังอยากพูดบางอย่าง ทว่าฟองเลือดที่เอ่อขึ้นมาอุดตันลำคอเสียแล้ว
จนถึงวินาทีสุดท้าย นางก็ยังไม่เข้าใจ
องครักษ์คนหนึ่งแห่งจวนอ๋องเซียวเหยา สาวใช้คนหนึ่ง ไฉนจึงมีฝีมือร้ายกาจถึงเพียงนี้?
นางเป็นถึงราชันยุทธ์เชียวนะ!
ผู้อาวุโสแห่งสำนักเสวียนจี บำเพ็ญเพียรมากว่าห้าสิบปี ท่องยุทธภพมาทั่วทุกสารทิศ พบเห็นยอดอัจฉริยะและอัจฉริยะพิสดารมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยพบผู้ใดที่อายุเพียงเท่านี้ก็สังหารราชันยุทธ์ได้
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อทั้งสองร่วมมือกัน นางกลับไม่มีแม้แต่แรงจะตอบโต้
ลู่ฉางเฟิงตายอย่างไม่อยุติธรรม
นางเองก็ตายอย่างไม่อยุติธรรมเช่นกัน
เพียงแต่เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว
ดวงตาของกงชิงค่อย ๆ ไร้แวว ลมหายใจสุดท้ายหลุดออกจากลำคอ สลายไปในสายลมยามราตรี กระบี่อ่อนเรียวยาวในมือนางหลุดร่วงลงพื้น หลังตกกระทบพื้นแล้ว ตัวกระบี่ยังคงสั่นสะท้านแผ่วเบา ราวกับไม่ยินยอม
ฮวาเตี๋ยก้าวเข้าไปใกล้ ก้มมองนางแวบหนึ่ง
จากนั้นก็ก้มลงเก็บกระบี่อ่อนเล่มนั้น ยัดใส่แขนเสื้ออย่างส่ง ๆ
“กระบี่ไม่เลว เอากลับไปให้พี่เจียงเก็บสะสมดีกว่า”
เสี่ยวชียืนอยู่ข้าง ๆ ค่อย ๆ เก็บกระบี่ชิงเฟิงเข้าฝัก
“ไป กลับไปรายงาน”
เงาร่างสองสายทะยานหายเข้าไปในรัตติกาล
เหลือเพียงศพของกงชิงทอดอยู่กลางทุ่งร้าง อีกไม่นานก็จะถูกสุนัขป่ากับแร้งพบเข้า จนไม่เหลือแม้แต่กระดูก
……
จวนเจิ้นกั๋วกง
ภายในห้องหนังสือสว่างไสวด้วยแสงโคม
เย่หนานเทียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ มองเย่เมี่ยวอี๋ตรงหน้าแล้วรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน