เซียวกุ้ยเฟยรู้สึกเพียงสายลมคลั่งพัดโถมเข้าหา
จากนั้นร่างทั้งร่างก็ราวกับถูกกระแทกอย่างหนัก เท้าลอยพ้นพื้น ก่อนปลิวถอยหลังออกไป
สุดท้ายก็ร่วงลงกับพื้นอย่างน่าอนาถ มวยผมหลุดลุ่ยไปกว่าครึ่ง ปิ่นทองร่วงกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
นางเบิกตากว้าง ในดวงตาเต็มไปด้วยทั้งความโกรธและความตกใจ ไม่คิดเลยว่าฉู่กวนจะกล้าลงมือกับนางตรง ๆ!
ต้องรู้ว่านางเป็นถึงกุ้ยเฟยแห่งราชสำนัก มีศักดิ์สูงกว่าฉู่กวน ต่อให้มีคนบางกลุ่มไม่พอใจนางจริง ๆ ต่อหน้าก็ไม่มีทางกล้าทำเช่นนี้เด็ดขาด
แต่ฉู่กวนกลับทำลงไปจริง ๆ!
เซียวกุ้ยเฟยนั่งแผ่อยู่บนพื้น มวยผมยุ่งเหยิง ปิ่นทองเอียงกระเท่เร่ ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังเงาร่างในชุดเขียวบนบันได ขณะอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
“ฉู่กวน! เจ้าช่างกล้านัก!”
เสียงของนางแหลมสูง เปี่ยมด้วยโทสะ “ข้าเป็นถึงกุ้ยเฟยแห่งราชสำนัก หนึ่งในสี่พระสนมเอกที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้ง! เจ้ากล้าลงมือกับข้าได้อย่างไร! คิดจะก่อกบฏหรือ?!”
ฉู่กวนก้มมองนาง สีหน้าสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น
“ข้าไม่ได้ลงมือเสียหน่อย เป็นตาเฒ่าข้างกายเหนียงเหนียงต่างหากที่ดึงดันจะทดสอบข้า ข้าก็แค่โต้กลับไปเล็กน้อย เขาทนไม่ไหวเอง คลื่นพลังจึงกวาดไปโดนเหนียงเหนียง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า”
เซียวกุ้ยเฟยโกรธจนตัวสั่น
คลื่นพลัง?
นางเป็นถึงกุ้ยเฟย กลับถูกคลื่นพลังซัดจนปลิวไปตกพื้น หากเรื่องนี้แพร่ออกไป นางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
เซียวกุ้ยเฟยสูดหายใจลึก ข่มโทสะที่พลุ่งพล่านเอาไว้ ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น
นางยกมือปัดปอยผมที่ยุ่งเหยิง แล้วจัดปิ่นทองที่เอียงให้เข้าที่ ครั้นเงยดวงตาหงส์ขึ้นอีกครั้ง บารมีที่บ่มเพาะมาจากวังลึกก็กลับคืนมาเกือบหมด
อย่างไรนางก็เป็นหนึ่งในสี่พระสนมเอก เป็นคนที่สามารถกระซิบข้างพระกรรณฝ่าบาทได้