ภายในกรมต้าหลี่ซื่อ
ฉู่กวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเรียกโจวเหวินเข้ามา
ชายผู้นี้เป็นเสมียนชั้นผู้น้อยที่เขาเลื่อนขั้นขึ้นมาด้วยมือของตนเอง ตั้งแต่บัดนี้ก็ถึงเวลาที่จะเลื่อนตำแหน่งให้อีกสักขั้นแล้ว
ไม่นานนัก
โจวเหวินก็เร่งฝีเท้าเข้ามา ค้อมกายกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ใต้เท้า!”
ฉู่กวนกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เสมียนเฒ่าผู้นี้ติดตามเขามาเพียงเดือนกว่า หลังตรงขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก แววตาก็เปล่งประกาย ต่างจากเสมียนเฒ่าที่เคยหดตัวอยู่มุมห้อง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ราวกับเป็นคนละคน
“ช่วงนี้เจ้าทำงานได้ดี ทั้งคดีตระกูลเซียว เรื่องเสิ่นเฮ่อเหนียน รวมถึงการปล่อยข่าวในหมู่ชาวบ้าน ทุกเรื่องจัดการได้เรียบร้อยไร้ที่ติ เปิ่นหวางไม่มีสิ่งใดให้ตำหนิ” ฉู่กวนเอ่ยช้า ๆ
โจวเหวินได้ยินแล้วชะงักไป ก่อนจะเผยรอยยิ้ม รีบกล่าวว่า “ล้วนเป็นเพราะใต้เท้าวางแผนได้อย่างแยบยล ข้าน้อยเพียงวิ่งเต้นทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น...”
ฉู่กวนโบกมือ ตัดบทเขา “ไม่ต้องพูดถ้อยคำไร้สาระเช่นนี้ ทำดีมีรางวัล ตำแหน่งผู้พิพากษากรมที่หลิวฉี่เหนียนทิ้งไว้ยังว่างอยู่ ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้ารับตำแหน่งนั้น”
ผู้พิพากษากรม
ขั้นห้าชั้นล่าง มีหน้าที่ดูแลงานคดีอาญาประจำวันของกรมต้าหลี่ซื่อ
ตำแหน่งอยู่ใต้ซื่อชิง แต่อยู่เหนือผู้ตรวจการ นับเป็นขุนนางผู้มีอำนาจอย่างแท้จริง
โจวเหวินยืนนิ่งค้าง อ้าปากพะงาบอยู่ครู่ใหญ่ แต่กลับพูดไม่ออกสักคำ
จากเสมียนกรมขั้นแปดชั้นล่าง เขากระโดดขึ้นเป็นผู้พิพากษากรมขั้นห้าชั้นล่าง เลื่อนขึ้นรวดเดียวถึงสี่ขั้น!
“ทะ...ใต้เท้า เรื่องนี้...”
โจวเหวินพูดจาติดขัด ใบหน้าเหี่ยวย่นแดงก่ำ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงกล่าวว่า “ข้าน้อยอาวุโสน้อย ผลงานก็ไม่โดดเด่น ไม่กล้ารับตำแหน่งนี้จริง ๆ...”