“เจ้าและข้า มิใช่เป็นศัตรูที่ต้องตายกันไปข้างหนึ่งตั้งนานแล้วหรือ?”
สิ้นคำของฉู่กวน อากาศภายในลานเรือนพลันราวกับถูกสูบหายไป เหลือเพียงความเงียบงัน
ทั้งสองยืนมองหน้ากันอยู่ห่างกว่าสิบจั้ง ไม่มีผู้ใดเบือนสายตา
เซียวกุ้ยเฟยหรี่ดวงตาหงส์เล็กน้อย ความเกลียดชังที่พลุ่งพล่านอยู่ในดวงตากลั่นตัวแน่นขึ้นแล้วแน่นขึ้นอีก ทว่ากลับหาช่องทางระบายออกไม่ได้เลย
ฉู่กวนยืนอยู่ตรงนั้น อาภรณ์สีครามนิ่งสนิท มือไพล่หลัง สีหน้าสงบนิ่งประหนึ่งสระน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง
เซียวกุ้ยเฟยหัวเราะเย็นชาในใจ
แท้จริงแล้วนางคาดเดาเรื่องนี้ไว้นานแล้ว
นับตั้งแต่ฉู่กวนกลับเมืองหลวง เรื่องราวทีละอย่างล้วนมุ่งเป้าไปยังตระกูลเจียงและเหตุการณ์ในปีนั้น โดยเฉพาะสิ่งที่เขาทำในช่วงนี้ ตระกูลเซียวแทบกล่าวได้ว่าประสบความเสียหายหนักหนาสาหัสอย่างที่ไม่เคยพบมาก่อน
หากจะบอกว่าฉู่กวนไม่รู้เรื่องในปีนั้น นางย่อมไม่เชื่อ
แต่รู้แล้วจะทำไมเล่า?
ปีนั้นนางยังฆ่าสตรีผู้นั้นได้ จัดการทุกอย่างทั่วทั้งวังให้ไร้ช่องโหว่ได้ และเฝ้ามองเด็กหนุ่มวัยสิบสองปีถูกขับไล่ไปยังแดนเหนือเพื่อรอความตายได้ บัดนี้นางก็ย่อมเอาชนะได้เช่นกัน!
เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่ง จะพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินได้อย่างไร!
นางเบือนหน้าไปมองชายชราข้างกาย แววตาสื่อความหมายบางอย่างโดยไม่ต้องเอ่ย
ชายชราที่อยู่ข้างนางเข้าใจในทันที
เขาพยักหน้าเล็กน้อย ร่างผอมแห้งขยับไปข้างหน้าครึ่งก้าว ดวงตาขุ่นมัวจับจ้องฉู่กวน กวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนเอ่ยอย่างเชื่องช้า
“ท่านอ๋องเซียวเหยา ข้าแก่แล้ว ขอถือดีสั่งสอนสักคำ หากฟังแล้วไม่รื่นหู ก็อย่าได้ถือสา”