ฉู่กวนลงจากรถม้าตามเย่หนานเทียน
ซุ้มประตูจวนเจิ้นกั๋วกงสูงตระหง่าน บานประตูสีชาดแขวนป้ายแผ่นหนึ่ง ลวดลายสีทองตวัดงดงาม หนักแน่นสงบนิ่ง
พ่อบ้านรออยู่ใต้บันไดนานแล้ว ครั้นเห็นเย่หนานเทียนกลับมา ก็รีบก้าวเข้ามาต้อนรับ
“ท่านกั๋วกงกลับมาแล้วขอรับ”
เย่หนานเทียนพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนหันไปมองฉู่กวนและผายมือเชื้อเชิญ “ท่านอ๋อง เชิญ”
ฉู่กวนก้าวเข้าไป สายตากวาดมองทิวทัศน์ภายในจวน
ลานเรือนลึกล้ำ ระเบียงคดเคี้ยว ต้นไม้ใบหญ้าถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ ทุกแห่งล้วนแผ่กลิ่นอายของตระกูลขุนศึก
บางครั้งมีบ่าวไพร่เดินผ่าน เมื่อเห็นเย่หนานเทียนต่างก็โค้งกายคำนับ ครั้นสายตาเหลือบผ่านฉู่กวนก็เผยแววสงสัยอยู่หลายส่วน
ทั้งสองมุ่งตรงไปยังเรือนหลัง
หลังจากนั่งลง สาวใช้ก็ยกชามาให้
เย่หนานเทียนยกชาขึ้นจิบคำหนึ่ง ก่อนค่อย ๆ เอ่ยว่า “ท่านอ๋อง ตอนนี้เมี่ยวอี้ไม่ได้อยู่ในจวน นางไปฝึกวิชาและฝึกยุทธ์ที่สำนักเสวียนจี บัดนี้เป็นหนึ่งในสิบศิษย์สืบทอดแท้จริงของสำนักเสวียนจีแล้ว”
“สำนักเสวียนจี?”
ฉู่กวนเลิกคิ้วเล็กน้อย “พอคุ้นอยู่บ้าง เป็นสำนักใหญ่ชั้นแนวหน้าของยุทธภพ สืบทอดมาหลายพันปี มีนักบุญยุทธ์ที่ยังมีชีวิตคอยคุ้มครองอยู่ พลังแข็งแกร่งยิ่ง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววประหลาดใจวูบผ่านดวงตาเย่หนานเทียน
เดิมทีเขาคิดว่าฉู่กวนพำนักอยู่แดนเหนือมาเนิ่นนาน คงรู้เรื่องยุทธภพไม่มากนัก ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายกลับเอ่ยถึงรากฐานของสำนักเสวียนจีได้อย่างถ่องแท้ แม้แต่ความลับที่ว่ามีนักบุญยุทธ์คอยคุ้มครองก็ยังรู้แจ้ง
“ท่านอ๋องรู้จักสำนักเสวียนจีด้วยหรือ?” เย่หนานเทียนถามหยั่งเชิง
ฉู่กวนตอบอย่างไม่ถ่อมตนและไม่วางท่า “แม้แดนเหนือจะอยู่ห่างไกล แต่ข่าวสารมิได้ปิดกั้น ศิษย์สืบทอดแท้จริงทั้งสิบของสำนักเสวียนจี หากมีชีวิตรอดไปได้สักคน ในภายหน้าก็ล้วนมีหวังไม่น้อยที่จะก้าวสู่ขั้นราชันยุทธ์ กระทั่งเจ้าสำนักคนต่อไป ส่วนใหญ่ก็คงคัดเลือกจากสิบคนนี้”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย
ทว่าเย่หนานเทียนกลับสัมผัสได้ถึงน้ำหนักในคำพูดนั้น