เหนือจวนตระกูลเซียว
แสงโคมสลัวราง กลิ่นไม้จันทน์เย็นเยียบ
เซียวฉงเยวียนนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน สีหน้าหนักอึ้งประหนึ่งจับตัวเป็นน้ำแข็ง โหวฉางซิ่นโจวเหมี่ยนยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ สถานการณ์ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก
ส่วนชุยเหมี่ยน รองเจ้ากรมอาญา นั่งนิ่งไม่ไหวติง สีหน้าดูย่ำแย่เป็นอย่างยิ่ง
ทั้งสามมารวมตัวกันที่นี่หลังเสร็จสิ้นการประชุมราชสำนัก ผ่านมาแล้วกว่าครึ่งชั่วยาม แต่กลับไม่มีใครเสนอแผนการใดออกมาได้
“ฝ่าบาทถึงกับพระราชทานหลานสาวของเจิ้นกั๋วกงเย่หนานเทียนให้ฉู่กวน...” ในที่สุดโหวฉางซิ่นก็เอ่ยขึ้น ทว่าน้ำเสียงกลับแหบพร่าอยู่บ้าง
เซียวฉงเยวียนไม่ได้กล่าวอะไร
เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านี่หมายความว่าอย่างไร?
แม้เย่หนานเทียนจะไม่ได้กุมอำนาจที่แท้จริงแล้ว แต่บรรดาศักดิ์เจิ้นกั๋วกงนั้นได้มาด้วยความชอบทางทหารอย่างแท้จริง ในอดีตเขายังเป็นยอดฝีมือชั้นเลิศที่ห่างจากการก้าวสู่ขั้นนักบุญยุทธ์เพียงก้าวเดียว ทั้งยังมีฐานะเป็นรองแค่ฉินเลี่ยในกลุ่มขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์
เมื่อฉู่กวนแต่งกับเย่เมี่ยวอี๋ ก็เท่ากับดึงจวนเจิ้นกั๋วกงขึ้นรถศึกของตน
“คดีของเสิ่นเฮ่อเหนียนก็ตกไปอยู่ในมือเขาเช่นกัน” ชุยเหมี่ยนวางถ้วยชาลง น้ำเสียงแฝงความหงุดหงิดที่แทบข่มไว้ไม่อยู่ “ฝ่าบาททรงเข้าข้างอย่างโจ่งแจ้งถึงเพียงนี้ ขุนนางทั้งราชสำนักล้วนเห็นกันเต็มตา แต่กลับไม่มีใครกล้าพูดคัดค้านแม้แต่คำเดียว”
“หากเขาฉวยโอกาสนี้บิดเบือนข้อเท็จจริง โยนความผิดเรื่องการตายของเสิ่นเฮ่อเหนียนมาให้พวกเรา...” โหวฉางซิ่นแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะไม่กล่าวต่อ
แต่ความหมายชัดเจนเกินพอแล้ว
เสิ่นเฮ่อเหนียนตายอย่างมีเงื่อนงำ ทว่าอำนาจในการสืบคดีของกรมต้าหลี่ซื่อกลับอยู่ในมือฉู่กวน
หากเขาบอกว่าเสิ่นเฮ่อเหนียนถูกคนปองร้ายจนตาย ฆาตกรก็ย่อมเป็นคนปองร้ายจนตาย