ลู่ฉางเฟิงเห็นเสี่ยวชียกมือกุมกระบี่ ไม่เพียงไม่เก็บท่าที กลับยิ่งยิ้มเยาะอย่างได้ใจ
เขาเอามือข้างหนึ่งไพล่หลัง แม้แต่กระบี่ที่เอวก็คร้านจะชักออกมา ท่วงท่าผ่อนคลายถึงขีดสุด
“อะไร ยังคิดจะลงมือจริง ๆ หรือ?” เขาเอียงศีรษะพินิจเสี่ยวชี น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเย้ยหยัน “อายุยังน้อย จะมีฝีมือสักแค่ไหนกัน? ดูจากท่าทางแล้ว เป็นยามเฝ้าจวนอ๋องเซียวเหยา ก็คงถึงขีดจำกัดของเจ้าแล้ว”
เสี่ยวชีไม่ตอบ แต่มือที่กำกระบี่กลับยิ่งแน่นขึ้น
เห็นดังนั้น ลู่ฉางเฟิงกลับยิ้มเยาะยิ่งกว่าเดิม
เขาถึงกับก้าวมาข้างหน้าอีกก้าว กอดอกสองมือ เชิดคางขึ้นเล็กน้อย
“ได้ วันนี้คุณชายผู้นี้อารมณ์ดี จะให้โอกาสเจ้า”
เขาชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้วแล้วแกว่งไปมา “ข้าจะให้เจ้าลงมือก่อนสิบกระบวนท่า ภายในสิบกระบวนท่านี้ หากเจ้าทำให้ข้าบาดเจ็บได้แม้แต่เส้นขน ข้าจะไม่พูดให้มากความ รีบไสหัวกลับสำนักเสวียนจีทันที!”
ในสายตาของเขา หนุ่มผอมบางตรงหน้าอย่างมากก็เป็นแค่ยอดปรมาจารย์ ต่อให้เก่งที่สุดก็คงเป็นมหาปรมาจารย์
ส่วนตัวเขา ลู่ฉางเฟิง เป็นถึงศิษย์สืบทอดลำดับสองของสำนักเสวียนจี มีพลังบำเพ็ญระดับมหาปรมาจารย์ไร้ขีดจำกัด
ทั่วทั้งต้าจิ้น ไม่ว่าจะในราชสำนักหรือยุทธภพ ในหมู่คนรุ่นเดียวกัน ผู้ที่เอาชนะเขาได้มีเพียงนับนิ้วสองมือก็พอ
เขาจะกังวลได้อย่างไร?
“เจ้าไม่มีโอกาสนั้นแล้ว”
เสี่ยวชีกล่าวเสียงเรียบ
ลู่ฉางเฟิงขมวดคิ้ว ยังไม่ทันได้ตั้งตัว
กระบี่ในมือเสี่ยวชีก็...
ชักออกจากฝักจนหมดสิ้น!
ประกายเย็นวาบหนึ่งดุจดวงดาว ทว่ารวดเร็วยิ่งกว่า ราวกับแสงแรกที่สาดลงมาเมื่อฟ้าดินเพิ่งแยกออกจากกัน รวดเร็วจนถ้อยคำทั้งปวงบนโลกหล้ากลายเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย