เย่หนานเทียนมองสีหน้าของเย่เมี่ยวอี๋และผู้อาวุโสกงชิงที่เปลี่ยนไปตามลำดับ คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว “เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
เย่เมี่ยวอี๋สบตากับกงชิง ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ท่านปู่ คราวนี้มีศิษย์พี่ผู้หนึ่งมาพร้อมกับหลานด้วย เขามีนามว่าลู่ฉางเฟิง เป็นศิษย์สืบทอดอันดับสองของสำนักเสวียนจี”
“ศิษย์สืบทอดอันดับสอง?” เย่หนานเทียนพยักหน้าเล็กน้อย “ผู้ที่ได้เป็นศิษย์สืบทอดอันดับสองของสำนักเสวียนจี ย่อมเป็นยอดฝีมือรุ่นเยาว์ เขาเป็นอะไรไป?”
เย่เมี่ยวอี๋มีสีหน้าหนักใจ “ก่อนเข้าจวนกั๋วกง ศิษย์พี่ลู่บอกว่าจะไปสืบข่าว แต่ดูท่าแล้ว เกรงว่าเขาจะไปหาเรื่องถึงที่เพียงลำพัง”
คนที่นางกล่าวถึง ย่อมหมายถึงฉู่กวนอย่างไม่ต้องสงสัย
เย่หนานเทียนพลันเข้าใจ สีหน้าชะงักไปเล็กน้อย
กงชิงเอ่ยต่อ น้ำเสียงเจือความกังวลอยู่หลายส่วน “ศิษย์หลานลู่มีพรสวรรค์สูงส่ง เป็นยอดอัจฉริยะของสำนัก แต่ถึงอย่างไรก็ยังหนุ่ม เลือดร้อน ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของราชสำนัก หากเพียงไปหาเรื่องเล็กน้อยก็แล้วไป”
“ข้าเกรงว่าเขาจะวู่วามไปชั่วขณะจนทำร้ายอ๋องเซียวเหยาเข้า ถึงตอนนั้นจักรพรรดิแห่งต้าจิ้นคงเสียหน้า เรื่องหมั้นหมายก็ยิ่งยากจะเจรจา”
ทำร้ายฉู่กวนหรือ?
เมื่อได้ฟังคำพูดเหล่านั้น สีหน้าของเย่หนานเทียนก็แปรเปลี่ยนเป็นพิกล
คราวก่อนที่เขาเชิญฉู่กวนมาสนทนาที่จวน ย่อมตรวจสอบอีกฝ่ายอย่างละเอียดแล้ว ทว่ากลับมองความลึกล้ำของฉู่กวนไม่ออก
แต่เขารู้ดีว่า ไม่ว่าจะเป็นฉู่กวนหรือคนข้างกายฉู่กวน ล้วนมีฝีมือไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
ถึงอย่างไร ในเมืองหลวงเวลานี้ก็มีผู้คนล้มตายไปมากมาย ในหมู่พวกนั้นยังมีผู้แข็งแกร่งระดับมหาปรมาจารย์ไร้ขีดจำกัดอยู่ไม่น้อย