ฉู่กวนยืนอยู่หน้าประตูจวน มองคนหลายคนที่มีสีหน้าแตกต่างกันไป ก็พอจะเดาความจริงได้บ้างแล้ว
แต่เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องทั้งหมดนี้
เพียงทอดสายตาไปยังเย่เมี่ยวอี๋
กระโปรงยาวสีขาวจันทร์ คาดเอวด้วยสายคาดเส้นเงิน เส้นผมยาวเกล้ามวยครึ่งหนึ่ง ปล่อยสยายครึ่งหนึ่ง ใบหน้างามเย็นชาราวภาพวาด
นางเติบโตเป็นสาวเต็มตัวกว่าเมื่อสิบปีก่อน งดงามขึ้นมาก ความเยาว์วัยที่เคยปรากฏอยู่ในดวงตาเลือนหายไป แทนที่ด้วยความเย่อหยิ่งและเฉียบคมประหนึ่งไม่แปดเปื้อนธุลีโลก
ดวงตาคู่นั้นยังคงกระจ่างใสเช่นเดิม ทว่าสายตาที่นางมองเขาในยามนี้กลับแตกต่างจากในความทรงจำราวฟ้ากับดิน
ในอดีต ทั้งสองยังเป็นเด็กหนุ่มสาววัยสิบกว่าปี ไร้เดียงสาต่อกันและเติบโตเคียงคู่กันมา ทั้งยังหมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ
ตอนนั้นเขาประสบเหตุพลิกผันกะทันหัน ต้องเดินทางไปแดนเหนือ
นางเองก็เคยอาลัยอาวรณ์ จับมือเขาไว้พลางกำชับให้กลับมาอย่างปลอดภัย ทั้งยังนัดหมายกันไว้สิบปี
กาลเวลาผันผ่าน
ทุกสิ่งในอดีตดูคล้ายมลายหายไปหมดแล้ว
ฉู่กวนถอนสายตากลับ สีหน้าสงบนิ่งดังเดิม
เงาร่างเด็กสาวสวมหมวกงามคลุมเสื้อขนมิงก์ในความทรงจำ ค่อย ๆ เลือนหายไปอย่างเงียบงัน ณ ชั่วขณะนี้
เขาไม่ได้อาลัยอาวรณ์
ชีวิตก็เป็นเช่นนี้เอง เวลาสิบปีเพียงพอจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง
แม้ไม่ได้พบกันเพียงสามวันยังต้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาใหม่ นับประสาอะไรกับเวลาสิบปีที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว?
ในใจฉู่กวนไม่มีทั้งโศกเศร้าหรือยินดี เขาเพียงเหลือบมองเย่เมี่ยวอี๋อย่างเรียบเฉย แล้วเบนสายตาไปทางอื่น
แต่เย่เมี่ยวอี๋กลับไม่ละสายตา
นางจ้องศีรษะที่อยู่บนพื้นเขม็ง อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
ดวงตาของลู่ฉางเฟิงยังคงเบิกโพลง ใบหน้าที่นางเห็นมาหลายปีบิดเบี้ยวและดุดัน ยามสิ้นใจดวงตาก็ยังปิดไม่ลง