ท่ามกลางความเงียบงันทั่วทั้งลาน
ฉู่กวนค่อย ๆ หันกลับมา เผชิญหน้ากับจักรพรรดิแห่งต้าจิ้นบนแท่นสูง
“เสด็จพ่อ”
ฉู่กวนเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงไม่ถ่อมตนและไม่หยิ่งผยอง ไม่เร่งร้อนหรือเนิบช้า ทว่ากลับดังกังวานชัดเจนไปทั่วทั้งลาน ดึงสติของทุกคนให้กลับคืนมา
“ข้ารับตำแหน่งผู้ชนะการล่าสัตว์มาแล้ว การแต่งงานนี้...ยกเลิกได้หรือไม่?”
จักรพรรดิแห่งต้าจิ้นมองเขานิ่งอยู่นาน ก่อนจะหัวเราะออกมา
เขาประทับอยู่บนบัลลังก์จักรพรรดิมาหลายสิบปี ตลอดชีวิตคลุกคลีกับกฎเกณฑ์นานัปการ กระทั่งกฎเกณฑ์มากมายก็ล้วนเป็นสิ่งที่เขากำหนดขึ้นเอง
ทว่าเขาเข้าใจดีว่า กฎเกณฑ์ที่ว่านี้เป็นเพียงสิ่งที่ผู้แข็งแกร่งบัญญัติขึ้น ส่วนผู้อ่อนแอมีหน้าที่ทำตามเท่านั้น
มีเพียงผู้อ่อนแอเท่านั้นที่ยึดถือกฎเกณฑ์ราวกับราชโองการ
ส่วนผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงย่อมเมินเฉยต่อกฎเกณฑ์ หรือแม้แต่เหยียบย่ำกฎเกณฑ์เหล่านั้นได้!
และในสายตาของเขา ฉู่กวนในยามนี้...ก็คือคนเช่นนั้น
ผู้แข็งแกร่งย่อมไม่ถูกกฎเกณฑ์พันธนาการ!
“เราพูดคำไหนคำนั้น เมื่อพูดออกไปแล้วก็ไม่อาจเรียกคืนได้ ในเมื่อเจ้าคว้าตำแหน่งผู้ชนะการล่าสัตว์มาได้ การแต่งงานครั้งนี้...ก็ให้เป็นอันยกเลิก!” จักรพรรดิแห่งต้าจิ้นตรัสช้า ๆ เท่ากับทรงยอมรับเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ที่อยู่ในงานต่างได้ยินชัดถนัดหู ไม่มีทางเป็นเรื่องเท็จ
จากนั้นพระองค์หันไปตรัสกับขันทีสวี่ว่า “ไปนำคันธนูทองคำของจักรพรรดิปฐมกาลมา”
ขันทีสวี่รับคำแล้วออกไป ไม่นานก็ประคองคันธนูยาวสีทองคล้ำทั้งคันกลับมา
จักรพรรดิแห่งต้าจิ้นรับคันธนูมาด้วยพระองค์เอง ก่อนเสด็จลงจากแท่นสูงแล้วยื่นให้ฉู่กวน “คันธนูที่จักรพรรดิปฐมกาลเคยใช้ บัดนี้เป็นของเจ้าแล้ว ความสามารถของเจ้าไม่ธรรมดา คงไม่ทำให้คันธนูทองคำนี้ต้องเสื่อมเสีย”