ยามสนธยา แสงสีเหลืองหม่นปกคลุมเมืองหลวงเอาไว้
นอกจวนอ๋องเซียวเหยา
เงาสิบกว่าสายไร้สุ้มเสียง รวมตัวกันอยู่ในตรอกมืดรอบด้าน
คนเหล่านั้นเคลื่อนไหวแผ่วเบาประหนึ่งภูตผี ยามย่างเท้าแทบไร้เสียง ทุกคนสวมหน้ากากปิดบังใบหน้า และมีป้ายคำสั่งหลากสีห้อยอยู่ข้างเอว
สิบสามคน
ในจำนวนนั้น สิบเอ็ดคนห้อยป้ายหยกไว้ที่เอว ลมหายใจหนักแน่นลึกล้ำดั่งห้วงสมุทร ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับมหาปรมาจารย์ยุทธ์!
ส่วนสองคนที่อยู่หน้าสุด ป้ายที่ห้อยเอวกลับทำจากทองหยก
นักฆ่าป้ายทองหยก!
ขุมกำลังชั้นยอดที่สุดของหอจินอวี้ แต่ละคนล้วนมีพลังบำเพ็ญระดับยอดปรมาจารย์อู๋จี๋ สามารถท่องยุทธภพและก่อตั้งสำนักได้!
ทั้งสองมีหน้าตาคล้ายคลึงกัน โหนกแก้มสูงเด่น แววตาอำมหิต ที่แท้เป็นพี่น้องฝาแฝด
ผู้อาวุโสแห่งหอจินอวี้
จินเยว่และจินเหิง!
“พี่ใหญ่ ที่นี่แหละ” จินเหิงมองจวนอ๋องซึ่งอยู่ไม่ไกล แววตาเย็นเยียบดั่งอสรพิษ
จินเยว่ยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง สีหน้าไร้อารมณ์ขณะประเมินเค้าโครงของจวนอ๋อง “เจ้าหอเดือดดาลยิ่ง บรรพชนสูงสุดอิ่งซาลงมือออกคำสั่งด้วยตนเอง ต้องการหัวของอ๋องเซียวเหยาและคนรอบกายทั้งหมด หากภารกิจนี้ไม่สำเร็จ ต่อให้กลับไปก็มีแต่ตายสถานเดียว”
จินเหิงแค่นเสียงเย็นชา “ก็แค่เด็กหนุ่มขนยังไม่ขึ้นคนหนึ่ง ต่อให้มีอะไรแปลกประหลาดอยู่บ้าง หรือจะเป็นคู่มือของพี่น้องเราสองคนได้? หากเราร่วมมือกัน ต่อให้เป็นยอดฝีมือชั้นแนวหน้าของมหาปรมาจารย์อู๋จี๋ก็ยังต้องสิ้นชีพ!”
“อย่าประมาท” จินเยว่กล่าวเสียงขรึม “หน้าทองเองก็เป็นนักฆ่าป้ายทองหยก ยังตายด้วยน้ำมือเขา แม้พวกเราจะแข็งแกร่งกว่าหน้าทอง แต่ก็ต้องระมัดระวังให้ดี”
“รู้แล้ว ข้าจะไปฆ่าคนในจวนให้หมด ส่วนอ๋องเซียวเหยาให้เจ้าเป็นคนจัดการ พี่น้องเราร่วมมือกัน ไม่ว่าเขาจะมีไพ่ตายอะไร ก็ไม่มีโอกาสได้ใช้หรอก”