กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากกายฮวาเตี๋ยแตกต่างจากยามปกติที่นางหยอกล้อเล่นหัวราวคนละคน ร่างทั้งร่างประหนึ่งแปรเปลี่ยนเป็นคมดาบที่ชักออกจากฝัก เจตนาสังหารเยียบเย็นแผ่ขยายไปทั่วสารทิศดุจคลื่นซัด
「บังอาจบุกรุกจวนคุณชาย ต่อให้มีเก้าชีวิตก็ชดใช้ไม่พอ!」
ฮวาเตี๋ยเอ่ยเสียงแผ่ว ดวงตางดงามเย็นชาพร้อมกลิ่นอายหนาวเหน็บที่ทำให้ผู้คนราวกับตกลงสู่ขุมนรก
ยามนี้คุณชายไม่อยู่ในจวนอ๋อง ความปลอดภัยของจวนย่อมเป็นหน้าที่ของนาง
เมื่อมีคนชั่วลอบเข้ามาพร้อมเจตนาสังหาร ไม่ว่าพวกมันจะเป็นใครหรือมีกันกี่คน ก็ต้องตายอยู่ที่นี่!
เหล่านักฆ่าจากหอจินอวี้ประจันหน้ากับฮวาเตี๋ยและเสี่ยวชีจากอีกฟากหนึ่ง แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร
พวกมันไม่เคยนึกเลยว่า ชายหนุ่มที่ดูมีอายุไม่เกินยี่สิบปีคนหนึ่งกับสาวใช้จะกล้าขวางพวกตนไว้!
ทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือของหอจินอวี้ ผ่านภารกิจลอบสังหารมานับไม่ถ้วน ทั้งยังมีชื่อเสียงโด่งดังในยุทธภพ จนสำนักส่วนใหญ่ได้ยินชื่อก็ต้องหวาดหวั่น!
ทว่าฮวาเตี๋ยกลับกล่าวว่า 「เสี่ยวชี คนอื่น ๆ ยกให้เจ้า ส่วนเจ้าสองเฒ่านี่... ข้าจัดการเอง!」
สิ้นคำ นางก็ทอดสายตาไปยังจินเยว่กับจินเหิง แววสังหารที่ไม่คิดปิดบังวาบผ่านดวงตา
จินเยว่กับจินเหิงชะงักพร้อมกัน
เมื่อเห็นหญิงสาวที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น ทั้งสองพลันตะลึงงัน ก่อนความโกรธที่ถูกราวกับหยอกล้อจะฉายชัดในดวงตา
「เจ้าน่ะหรือ?」
จินเหิงอดหัวเราะเยาะไม่ได้ 「เด็กสาวผมยังไม่พ้นวัย บังอาจพูดเช่นนี้กับพี่น้องอย่างข้าสองคนหรือ? เจ้าเป็นสาวใช้หรืออนุของอ๋องเซียวเหยา? ปากกล้าไม่เบา!」
จินเยว่หรี่ตา กล่าวเสียงเย็นว่า 「แม่หนูน้อย เจ้าไม่รู้หรอกว่ามหาปรมาจารย์อู๋จี๋คือขั้นใด ต่อให้ฝึกฝนจนสิ้นชีวิต เจ้าก็ยากจะไปถึงขั้นนั้น แม้แต่เจ้านายของเจ้าก็ใช่ว่าจะก้าวถึงได้」