ฉู่กวนกล่าวว่า “ทางกรมต้าหลี่ซื่อ สำนวนคดีของตระกูลเจียงปลอมเสียจนดูออกได้ง่ายดาย ข้าต้องการให้พวกเจ้าไปสืบ และรวบรวมรายชื่อขุนนางที่เกี่ยวข้องกับเรื่องในครั้งนั้นมาด้วย”
เมื่อซ่งผิงได้ยิน ก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาพยักหน้าอย่างจริงจัง “ข้าน้อยเข้าใจแล้ว! ก่อนหน้านี้ข้าน้อยได้จัดคนไปสืบเสาะข่าวที่เกี่ยวข้องไว้แล้ว คิดว่าอีกไม่กี่วันก็น่าจะได้คำตอบ”
ฉู่กวนพยักหน้า
มีลูกน้องที่ทำงานได้ดีย่อมเป็นเรื่องดี
หลายเรื่องแทบไม่ต้องให้เขาวางแผน คนของเขาก็จัดการเตรียมการไว้ล่วงหน้า เรียกได้ว่าคิดการณ์ไกล ทำให้เขาวางใจและเป็นนายเหนือหัวที่ไม่ต้องลงมือเองได้อย่างสบายใจ
จากนั้นฉู่กวนกล่าวอีกว่า “อีกเรื่อง รองเจ้ากรมเสิ่นเฮ่อเหนียนแห่งกรมต้าหลี่ซื่อก็สืบดูด้วย คนผู้นี้อาจมีปัญหา น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องในครั้งนั้น ทั้งยังฉวยประโยชน์จากมัน บัดนี้คงกำลังจะไปติดต่อคนเหล่านั้นในอดีต”
ซ่งผิงมีสีหน้าเคร่งขรึม จดจำชื่อ “เสิ่นเฮ่อเหนียน” ไว้ในใจ “ข้าน้อยรับบัญชา”
“เรื่องหอฟังวายุลงใต้ เร่งให้เร็วกว่านี้อีก” ฉู่กวนยกถ้วยชาขึ้นจิบ
ซ่งผิงประสานมือค้อมกาย “นายท่านโปรดวางใจ ข้าน้อยจัดคนออกเป็นสามสาย ให้เดินทางลงใต้จากเหอตง กวนจง และหวยซี ทั้งจัดตั้งจุดพักตามเส้นทางและแทรกคนเข้าไปพร้อมกัน อีกสายหนึ่งจะลอบซึมเข้าไปในที่ว่าการของแต่ละเมือง พยายามสร้างเครือข่ายข่าวกรองให้ทั่วดินแดนตอนในของต้าจิ้นโดยเร็วที่สุด”
“แต่...” เขาชะงักไป สีหน้าเผยความลังเล
“ว่ามา”
“หากต้องการให้เร็วขึ้น เกรงว่าคงต้องใช้กำลังคนจากเงาทมิฬ บางแห่งสายสืบทั่วไปไม่อาจเข้าถึงได้”