เสียงกีบม้าใกล้เข้ามายังจวนตระกูลเซียว
บ่าวรับใช้คนหนึ่งของตระกูลเซียววิ่งถลาออกมาจากเรือนชั้นนอก ก่อนจะพุ่งมาหยุดตรงหน้าเซียวฉงเยวียน เขาเอ่ยอย่างลนลานว่า “นายท่าน! แย่แล้วขอรับ! มีกองทหารองครักษ์หลวงจำนวนมากมาล้อมถนนทั้งสี่ด้านรอบจวนตระกูลเซียวไว้หมดแล้ว!”
สิ้นคำ
ทั้งลานพลันตื่นตระหนก!
เซียวฉงเยวียนจ้องฉู่กวนเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ทหารองครักษ์หลวงมีหน้าที่พิทักษ์เมืองหลวง อำนาจในการเคลื่อนพลอยู่ในพระหัตถ์ของฮ่องเต้เพียงผู้เดียว!
ฉู่กวนเป็นเพียงอ๋องชั้นสอง จะเคลื่อนพลทหารองครักษ์หลวงได้อย่างไร?!
ในเวลานั้นเอง โจวเหวินก้าวฉับ ๆ เข้ามาในลานกลาง ด้านหลังมีผู้บัญชาการทหารองครักษ์หลวงในชุดเกราะดำติดตามมาด้วย
ผู้บัญชาการผู้นั้นอายุราวสี่สิบ สวมเกราะหนักเหล็กเสวียน สะพายดาบหัวพยัคฆ์ไว้ข้างเอว เห็นได้ชัดว่าเป็นขุนพลขั้นมหาปรมาจารย์ไร้ขีดจำกัด
แท้จริงแล้ว ผู้บัญชาการผู้นี้ก็มีสีหน้าขมขื่นเช่นกัน
แม้ทหารองครักษ์หลวงจะแตกต่างจากกองทัพทั่วไป ทว่าจวนตระกูลเซียวก็ไม่ใช่ตระกูลธรรมดา ประมุขตระกูลเซียวรุ่นปัจจุบันเป็นถึงรองเสนาบดีกรมหนึ่ง อีกทั้งเซียวกุ้ยเฟยก็ถือกำเนิดจากตระกูลนี้
แต่เขาไม่มาไม่ได้
เพราะฉู่กวนยกพระบัญชาฮ่องเต้มาข่มเขาโดยตรง!
บังเอิญว่าในท้องพระโรงครั้งนั้น ฝ่าบาทตรัสด้วยพระโอษฐ์เองว่าให้เขารับผิดชอบเรื่องนี้ทั้งหมด
หากไม่มา ก็เท่ากับขัดพระบัญชา!
โจวเหวินเดินไปตรงหน้าฉู่กวนแล้วคุกเข่าข้างหนึ่ง ประคองป้ายคำสั่งสีทองอร่ามขึ้นด้วยสองมือ “ใต้เท้า! ผู้ใต้บังคับบัญชารับบัญชาให้ไปยังประตูทิศตะวันออกของเมืองหลวง บัดนี้ระดมทหารองครักษ์หลวง 300 นายมาล้อมจวนตระกูลเซียวไว้แล้ว ขอใต้เท้าโปรดสั่งการ!”
ฉู่กวนรับป้ายคำสั่งมาเก็บไว้ในแขนเสื้อ ก่อนกล่าวเรียบ ๆ ว่า “ลุกขึ้นเถิด”