เซียวจิ่งเหยียนชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเดือดดาลขึ้นมาทันที “เจ้าพูดว่าอะไรนะ?! อ๋องเซียวเหยาพาคนบุกเข้าตระกูลเซียวของข้า?! ช่างกล้านัก!”
เหล่าลูกหลานตระกูลเซียวที่เหลือต่างเปลี่ยนสีหน้าไปตาม ๆ กัน
“นี่มันไร้กฎหมายไร้ขื่อแปชัด ๆ!”
“บุกจวนขุนนางราชสำนัก นี่คิดก่อกบฏหรืออย่างไร?!”
ท่านไผ่ยังสุขุมกว่าใคร ทว่าคิ้วก็ขมวดเข้าหากันแน่น เขาหันไปมองเซียวฉงเยวียน “นายท่าน เรื่องนี้ชวนให้สงสัย อ๋องเซียวเหยากล้ากระทำการเช่นนี้ เกรงว่าคงมีที่พึ่งพิงอยู่”
เซียวจิ่งเหยียนแค่นเสียงเย็น “จะมีที่พึ่งพิงอะไรได้? ก็แค่อาศัยพระเมตตาของเสด็จพ่อ จึงไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ! ท่านพ่อ ลูกยินดีนำคนออกไปจับไอ้คนโอหังนั่น ให้มันรู้ว่าตระกูลเซียวไม่ใช่ที่ที่มันจะมาก่อเรื่องได้!”
กล่าวจบ เขาก็เตรียมเดินออกไป
“หยุด”
เซียวฉงเยวียนเอ่ยเสียงไม่ดังนัก ทว่ากลับแฝงแรงกดดันอันยากขัดขืน
เซียวจิ่งเหยียนหยุดเท้าแล้วหันกลับมามองบิดา
เซียวฉงเยวียนค่อย ๆ ลุกขึ้น สีหน้าสงบนิ่งดุจขุนเขา ทว่าลึกลงไปในดวงตากลับมีความเคร่งเครียดอย่างยิ่งพาดผ่าน
ฉู่กวนกล้าบุกจวนตระกูลเซียวของเขาตรง ๆ ไม่ก็เสียสติไปแล้ว ไม่ก็มั่นใจเต็มเปี่ยมว่าตนจะทำสำเร็จ
และคนที่ทำให้โหวหลิงตู้กับเสิ่นเฮ่อเหนียนตายต่อเนื่องกัน ย่อมไม่ใช่คนเสียสติแน่
“เรื่องนี้ ข้าจะไปจัดการด้วยตนเอง” เซียวฉงเยวียนกล่าวเสียงขรึม
เขาสะบัดแขนเสื้อ ก่อนก้าวยาว ๆ ออกจากโถง เซียวจิ่งเหยียน ท่านไผ่ และลูกหลานตระกูลเซียวอีกหลายคนตามไปติด ๆ
คณะของพวกเขาออกจากโถงใหญ่ด้านใน เดินผ่านระเบียงคดที่มีภูเขาจำลอง แล้วมาถึงหน้าลานเรือนกลาง
ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเรือน เซียวฉงเยวียนก็หยุดเท้า
ในลานเรือนกลาง มีร่างหนึ่งสวมอาภรณ์สีครามกำลังเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า
เบื้องหลังมีเจ้าหน้าที่ชุดดำแน่นขนัดตามมา จนลานเรือนกลางแทบไม่เหลือที่ว่าง
ส่วนหวังโส่วเต๋อ ผู้ที่เมื่อครู่ยังหาญกล้าพุ่งนำหน้าทุกคน บัดนี้กลับยืนตัวงออยู่ข้างร่างในชุดคราม ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบ ต่างจากตอนที่เขาเป็นขุนนางโหดเหี้ยมจนทหารนับหมื่นต้องหลีกทางให้ราวกับเป็นคนละคน