เมืองหลวง จวนองค์ชายใหญ่
ยามสนธยากำลังโรยรา เตาไฟในเรือนอุ่นยังคงแผ่ไออุ่น
ฉู่ตงจวินนั่งอยู่บนที่นั่งแขก สีหน้าเคร่งขรึม
ตรงข้ามบนที่นั่งประธาน อ๋องร่วมบัลลังก์พระนามหนึ่งอักษรฉินเลี่ยเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ ดวงตาหรี่ลงครึ่งหนึ่ง
“ท่านอาจารย์ใหญ่ เรื่องในเมืองหลวงช่วงหลายวันนี้ ท่านคงได้ยินมาแล้วกระมัง?” ฉู่ตงจวินเอ่ยขึ้น
ฉินเลี่ยขานรับในลำคอ
“เสิ่นเฮ่อเหนียนตายแล้ว โหวหลิงตู้ก็ตายเช่นกัน ข่าวแพร่ไปทั่วเมืองหลวงภายในคืนเดียว ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและบู๊ต่างหวาดผวา ได้ยินว่าก่อนเสิ่นเฮ่อเหนียนตาย คนสุดท้ายที่เขาพบคือองค์ชายหก” ฉู่ตงจวินกล่าวเสียงต่ำ
“เช่นนั้นก็เป็นเขาแล้ว” ฉินเลี่ยกล่าวเรียบ ๆ
ฉู่ตงจวินชะงักไป
ฉินเลี่ยกลับเอ่ยต่อราวกับพูดกับตนเองว่า “กรมต้าหลี่ซื่อดูแลคดีอาญาทั่วแผ่นดิน เป็นดาบสังหารในมือฝ่าบาท ฝ่าบาทประทานดาบเล่มนี้แก่เขา แล้วยังลงมือกำจัดคนที่ขวางทางเขาทีละคนด้วยพระองค์เอง เจ้าว่าฝ่าบาทต้องการให้เขาทำสิ่งใด?”
สีหน้าฉู่ตงจวินแปรเปลี่ยนเล็กน้อย “ท่านอาจารย์ใหญ่หมายความว่า...เสด็จพ่อจงใจสนับสนุนองค์ชายหกหรือ?”
ฉินเลี่ยพยักหน้า “ส่วนใหญ่คงเป็นเช่นนั้น”
“แต่องค์ชายหกไร้รากฐาน ไม่มีขุมกำลังใดหนุนหลัง ต่อให้ฝ่าบาททรงสนับสนุนเขา เขาจะสู้กับคนอื่นได้หรือ?”
“เพราะเขาไร้รากฐานโดยสิ้นเชิง ฝ่าบาทจึงทรงทำเช่นนี้ คนอื่นต่างมีผู้หนุนหลัง มีเพียงเขาที่ไม่เหลืออะไรเลย บัดนี้เขามีทุกสิ่งแล้ว เริ่มจากตำแหน่งอ๋อง ต่อด้วยตำแหน่งขุนนาง สุดท้าย...ก็ใช่ว่าจะขึ้นไปนั่งตำแหน่งนั้นไม่ได้” ฉินเลี่ยกล่าวด้วยสีหน้าสงบนิ่ง