เจียงหว่านจวินมองฉู่กวนอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยปากเกลี้ยกล่อมอีก
นางเชื่อใจคนตรงหน้า และเชื่อใจคนที่อยู่ในใจ แม้อีกฝ่ายจะไม่รู้เรื่องนี้ แต่นางกลับเคยคิดถึงเรื่องนี้มานานแล้ว
รอยยิ้มจนใจผุดขึ้นบนใบหน้า นางเอ่ยเสียงเบาว่า “น้องกวน เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว แต่ก็เหมือนไม่ได้เปลี่ยนเลย”
ฉู่กวนยิ้มบาง “ทุกคนย่อมเปลี่ยนแปลงได้ ทั้งทะเลผันเป็นผืนดิน กาลเวลาเปลี่ยนผ่าน ต่างกันก็เพียงเปลี่ยนมากหรือน้อยเท่านั้น”
จากนั้นเจียงหว่านจวินก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง
เสียงจากนอกลานพลันดังขึ้นอีกครั้ง
ตามมาด้วยเสียงแหลมเล็ก “ราชโองการมาถึง!”
ฉู่กวนขมวดคิ้ว
เป็นคนคุ้นหน้าเก่าจริง ๆ ด้วย
เห็นขันทีใหญ่พาขันทีน้อยเดินเร็วเข้ามาในลาน ใบหน้าเปื้อนยิ้ม มือประคองราชโองการสีเหลืองอร่ามม้วนหนึ่ง
“ท่านอ๋อง บ่าวมาอีกแล้วขอรับ”
ฉู่กวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองเขาโดยไม่กล่าวอะไร
ขันทีใหญ่คลี่ราชโองการแล้วอ่านทันที
เนื้อความไม่ยาว มีใจความสำคัญเพียงประโยคเดียว—ทรงเรียกอ๋องเซียวเหยาฉู่กวน เข้าเฝ้ายามเหม่าในวันพรุ่ง เพื่อร่วมประชุมขุนนางยามเช้า
เมื่ออ่านจบ ขันทีใหญ่ก็ประคองราชโองการส่งให้ด้วยสองมือ พลางยิ้มกล่าวว่า “ท่านอ๋อง ฝ่าบาทรับสั่งว่า การประชุมขุนนางในวันพรุ่งเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง ท่านอ๋องต้องไปให้ได้พ่ะย่ะค่ะ”
ฉู่กวนรับราชโองการมา วางไว้บนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ สีหน้าไร้ความรู้สึก
ขันทีใหญ่ไม่รั้งอยู่นาน ก้มตัวถอยออกไป
ภายในลานกลับมาเงียบสงบ
เจียงหว่านจวินมองเขาแล้วถามเสียงเบา “ฝ่าบาทให้เจ้าเข้าเฝ้าหรือ?”
ฉู่กวนรับคำในลำคอ น้ำเสียงเจือความจนใจอยู่หลายส่วน “ยังไม่จบไม่สิ้นเสียที”
นับตั้งแต่กลับเมืองหลวง เขาได้รับทั้งการสถาปนาเป็นอ๋อง แต่งตั้งตำแหน่ง เลื่อนขั้น เรื่องแล้วเรื่องเล่า และตอนนี้ยังถูกเรียกให้เข้าเฝ้าอีก